Ik heb vandaag een informatie sessie bijgewoond voor TRU studenten waarin de mogelijkheden wat betreft 'studying abroad' en 'exchange programs' op een rijtje werden gezet. Het was erg interessant om dit bij te wonen, omdat dit toch een ander perspectief geeft op studentenmobiliteit. Het meest opvallende vond ik het feit, dat ik het gevoel heb dat wij meer moeite doen om een diverse populatie aan studenten binnen te krijgen, terwijl zij meer moeite moeten doen om hun domestic students gemobiliseerd te krijgen.
Internationalisering is hier gecentraliseerd onder de naam 'TRU World". Ik denk dat je dit enigzins kan vergelijken met ons Strategisch Centrum en International Office. Echter op de NHTV zijn de opleidingen / academies ook erg betrokken, en dat is hier toch duidelijk veel meer gescheiden. Ik heb begrepen dat bij TRU World 40 mensen FULL TIME (!!!!), op een studenten aantal van zo'n 10.000 studenten, werken. Dat is wel wat anders vergeleken bij de NHTV (met 6600 studenten). Hun systeem in de ontvangst van internationale studenten (zowel fulltimers als exchangers), wat zo'n 10 % van de studenten populatie is (nu zo'n 1100) is zeer geraffineerd. Er zijn zelfs verschillende international student counsellors die tweetalig zijn en ik heb de indruk dat er veel geinvesteerd wordt en geregeld is om deze studenten goed op te vangen en in te voegen in het instituut TRU. Echter, de domestic student krijgt hier niet echt wat van mee, heb ik de indruk. Ook tijdens de presentatie over exchange programma's werd met nadruk uitgelegd wat het proces is die internationale studenten moeten afleggen en hoe hun leef- en studie situatie hier is. Ongeveer 0,5 procent (ja echt, een half procent) van de domestic studenten gaan op exchange. Dat verbaasde me. Waarom dat zo is, weet ik nog niet echt.
Mijn indruk is dat we in Europa meer gewend zijn om te reizen. Omdat de afstanden (relatief)kort zijn, zitten we al snel in een ander land met een andere taal en cultuur. Europa (als ik even in dat perspectief generaliserend mag blijven) is volgens mij ook meer internationaal gefocused. Een onderdeel van de presentatie was bijvoorbeeld het aanvragen van een paspoort en dat ouders dat ook moeten doen, en dat je er voor moet zorgen dat je paspoort minimaal 6 maanden geldig is. Ik heb de indruk dat in Europa, of in ieder geval bij ons, dat niet eens verteld hoeft te worden. Of, nog meer bij mezelf blijvend, het zou in ieder geval niet in me opkomen dit te vertellen, als ik een presentatie hierover aan onze NHTV studenten zou geven .
Ook wordt het op exchange gaan, haast als een soort vakantie aangeprezen. Ik heb de indruk dat "wij" daar wat kritischer in zijn. Alleen de School of Tourism, waar de NHTV ook een bilateral agreement mee heeft, is duidelijk meer betrokken en heeft 8 bestemmingen aangewezen waar studenten naar toe mogen (waarvan o.a. de NHTV). Het maakte verder allemaal niet zo veel uit, als ze maar gaan, zeg ik even met een te cynische toon. Want het is begrijpelijk als maar 0,5% gaat, dat je wat coulanter wordt. Je kan zelfs al je jaren hebben afgerond, maar nog even wachten met aanvragen van je diploma (at convocation) en als nog een semster, of twee, naar het buitenland gaan. Wel werd aangeraden het eerder in het begin van de studie te doen, dan later. Het blijkt dat studenten hier in het begin toch nog vaak van vakken wisselen.
Grappig detail is wat er gezegd werd over het 'set module system', wat wij min of meer kennen vanuit het Canadese perspectief gezien. Er werd gezegd dat 'those universities feel they know it all". ' Modulair' betekent dat je geen keuze hebt en Canadezen zijn dol op keuzes!! (maar dit is even mijn Nederlandse sneer terug). Oke, even een klein uitstapje dan. Je kan hier niet eens normaal een sandwich bestellen. Je krijgt dan een bestel brief je met zo'n 35 keuzes in je handen geduwd en daarmee stel je je eigen sandwich samen. Ik zei hier wat over tegen een collega en dat ik graag wil betalen voor de expertise van de chef die weet hoe een lekker broodje moet smaken en dat ik zelf geen idee heb welke smaken goed samen gaan om de sandwich echt lekker te maken. Waarop het antwoord was dat zij hier goed zijn 'processing fast food', en dat klopt. Echt waar, je kan niet eens een kopje koffie bestellen of je krijgt al zes keuzes voorgeschoteld!! Maar goed, dat was even de sneer terug. Sorry, dat betaamt een ICC docent niet helemaal.
Maar ze zijn dus dol op keuzes en hebben er moeite mee om in een programma te stromen die vast staat. Wel werd erbij gezegd dat het voordeel was dat onderdelen met elkaar samenhangen en dat je meerendeel dan ook met dezelfde studenten in de klas zit, en dat is, denk ik, absoluut waar.
GPA (grade point average) is hier ook belangrijk en om studenten 'gerust te stellen' nemen ze cijfers niet over maar alleen de credits. Dit is vergelijkbaar met wat wij doen, en wellicht toch de moeite waard als wij daar thuis in onze voorlichtingen wat over zeggen. Hoewel de Nederlandse studenten dat niet zo veel zal interesseren, heb ik hier toch al een aantal keer email discussies hier over gehad met mijn internationale studenten. De discussie was toen trouwens andersom. De studente in kwestie wilde haar cijfers abroad gebruiken om haar GPA binnen het ILM programma omhoog te krijgen. Misschien een idee om het in ieder geval wel te gaan noteren op diploma's of in cijfereregistatie systemen???? Het deert ons allemaal niet zo, maar een groot deel van de wereld wel.
Ook hebben ze naast de Bilteral Exchange Agreements, die wij ook hebben op de NHTV, participatie in het ISEP programma (International Student Exchange Program). "ISEP is a network of 275 colleges and universities in 39 countries cooperating to provide affordable access to international education for a diverse student population. ISEP students gain intercultural competence through integration into their host institution and host culture while exploring the international dimensions of their academic field."
Dit is volgens mij wel echt een programma om mobiliteit te faciliteren en er wordt eigenlijk niet gekeken of er een inhoudelijke match is. Dat is aan de student zelf om te beoordelen. Uitgangspunt van ISEP is dat de studenten het bedrag aan collegegeld, huisvesting en eten aan de eigen universiteit betalen. Bij TRU is dat 2500 CAD aan tuition fee en accommodation en een 1500 CAD aan meals. Vervolgens wordt er door de host university voor huisvesting en eten voor de student gezorgd. Dus, eigenlijk betaald de student de plek voor de incoming student. Op TRU huisvesten ze incoming ISEP students op hun campus en geven ze de studenten een cheque van 1500 CAD voor eten. Bij ISEP partners kan het zijn dat een student bij een host family wordt ondergebracht of een pas krijgt om bij een cafateria te kunnen eten.
Om domestic studenten nog eens extra te motiveren om op exchange te gaan, krijgen ze 500 CAD mee van TRU en wordt hun tuition fee met 500 CAD verminderd (vanwege een bepaalde fee die vervalt, maar dat begreep ik niet helemaal). In totaal krijgen de studenten dus 1000 CAD van TRU mee wat "de ticket in ieder geval zou moeten dekken " (letterlijke quote).
Tot slot, zij hebben hier 3 semesters, fall, winter en summer. De inhoud van de summer semester heb ik nog niet, het is in ieder geval een minder druk semester. Studenten werden dus gewaarschuwd dat ze vaak abroad tot juni moeten doorwerken omdat semesters in het buitenland, uiteraard anders lopen.
Nog even wat geleerd jargon: outbound students (outgoing studenten), inbound students (incoming studenten) en rebound students (TRU studenten die op exchange zijn geweest). Ook wat wij field trip of field work noemen, zoals de Dublin reis in het ILM programma, noemen ze hier fieldschools. De diploma uitreiking heet hier 'at convocation'. Dus misschien moeten we hier en daar het jargon aanpassen. Dan heb ik er nog een paar. 'Faculty members' is het onderwijsgevend personeel, 'administrators' is leidinggevend personeel en de 'CUPEs' (Candian Union of Public Employees) is het ondersteunend personeel, maar die kunnen ook bij de gemeente of in het ziekenhuis werken. Zij worden trouwens ook staff members genoemd.
Oke, het is al weer een heel verhaal. Heb er nog een paar meer in de pen, maar ga eerst maar eens net de bus 'up the hill', naar huis!
Groetjes uit Kamloops
Nicoline
Friday, January 30, 2009
Monday, January 26, 2009
Mijn eerste dag at TRU
Al hoewel ik natuurlijk vrijdag al op TRU ben geweest, voelde het vandaag wel een beetje echt als de eerste dag. De eerste dag dat ik erbij hoor!!! Gewoon, net als iedereen naar mn werk ga! De dag startte wat grappig op. Vanwege het tijdsverschil kwam ik aantal mensen op Skype tegen! Vandaag voor de rest een 'rustige' dag. Ik merk wel dat ik dat wat lastig vind, kom maar op met de actie!!! Mouwen opstropen en aan de gang, maar goed, ik heb in mijn oren geknopen dat dat allemaal niet de bedoeling is en dat ik me moet gaan focussen. Dat heb ik dan ook gedaan.
Ben begonnen met een stukje PR voor mezelf te doen, in die zin dat ik een A4tje over de NHTV heb geschreven, een A4tje over AfL en 2 A4tjes over mijn eigen activiteiten en dat is rond gestuurd naar staff members met een zelfde of een rakend interesse gebied. Uiteraard ben ik al wel enorm in beeld bij de afdeling Internationalisation at TRU World. Ik ben gevraagd om bij te dragen aan de International Days begin maart en uiteraard doe ik een poster presentation at the Teaching Practices Colloquium half februari. Ook is al geregeld dat ik de keynote speaker, Sheryl Bond, op dit congres ga ontmoeten!! Verder is er 5 februari een educational fair (ze noemen dat hier anders) at TRU waar alle universiteiten van Britisch Colombia zijn vertegenwoordigd. Dit is de eerste keer dat dit wordt georganiseerd en TRU host dus deze eerste keer. Geweldig, want ik kan daar alle universiteiten uit BC meteen ontmoeten. Er zijn nog twee wat kleinere fairs binnenkort. Eentje met name gericht op de werving van First Nations, de aboriginals. Daarin participeer ik waarschijnlijk de hele dag en vind dat waanzinnig interessant omdat Canada uiteraard ook vanuit dat perspectief aan ICC moet en wil doen. Dus eigenlijk als ik het zo op een rijtje zet, heb ik best al wat bereikt in een dag, mijn eerste officiele werkdag. Maar goed, kan niet wachten tot de 'echte' actie begint!! Morgen ga ik waarschijnlijk lunchen met de directeur van de School of Tourism en verder ben ik bezig me te verdiepen in wat TRU precies doet op het gebied van ICC, CCU, internationalisering etc om zo meteen de juiste mensen te spreken en meteen de juiste ideeen te hebben.
Oke dat was het weer!
Groeten uit een erg koud Kamloops, zelfs de locals vinden het belachelijk koud!
Ben begonnen met een stukje PR voor mezelf te doen, in die zin dat ik een A4tje over de NHTV heb geschreven, een A4tje over AfL en 2 A4tjes over mijn eigen activiteiten en dat is rond gestuurd naar staff members met een zelfde of een rakend interesse gebied. Uiteraard ben ik al wel enorm in beeld bij de afdeling Internationalisation at TRU World. Ik ben gevraagd om bij te dragen aan de International Days begin maart en uiteraard doe ik een poster presentation at the Teaching Practices Colloquium half februari. Ook is al geregeld dat ik de keynote speaker, Sheryl Bond, op dit congres ga ontmoeten!! Verder is er 5 februari een educational fair (ze noemen dat hier anders) at TRU waar alle universiteiten van Britisch Colombia zijn vertegenwoordigd. Dit is de eerste keer dat dit wordt georganiseerd en TRU host dus deze eerste keer. Geweldig, want ik kan daar alle universiteiten uit BC meteen ontmoeten. Er zijn nog twee wat kleinere fairs binnenkort. Eentje met name gericht op de werving van First Nations, de aboriginals. Daarin participeer ik waarschijnlijk de hele dag en vind dat waanzinnig interessant omdat Canada uiteraard ook vanuit dat perspectief aan ICC moet en wil doen. Dus eigenlijk als ik het zo op een rijtje zet, heb ik best al wat bereikt in een dag, mijn eerste officiele werkdag. Maar goed, kan niet wachten tot de 'echte' actie begint!! Morgen ga ik waarschijnlijk lunchen met de directeur van de School of Tourism en verder ben ik bezig me te verdiepen in wat TRU precies doet op het gebied van ICC, CCU, internationalisering etc om zo meteen de juiste mensen te spreken en meteen de juiste ideeen te hebben.
Oke dat was het weer!
Groeten uit een erg koud Kamloops, zelfs de locals vinden het belachelijk koud!
Saturday, January 24, 2009
Maple Tree
Om nog even terug te komen op de verhalen van Selma, de Braziliaanse vrouw die ik in Maple B&B in Vancouver heb ontmoet. Het symbool en de kleur van de Canadese vlag komen van de Maple Tree, de esdoorn. De Canadezen kwamen erachter dat er zoete siroop van deze boom gemaakt kon worden
Kaart van Kamloops
In het midden van de kaart zie je down town Kamloops, dat ligt dus laag bij de Thompson River. Links op de kaart zie je een bruin vlak dat is TRU, de berg dus op. Tussen TRU en Down Town zie je de Columbia Street lopen, die links een uitwaaier heeft. Op die hoogte van die uitwaaier zit mijn motel ongeveer. Ik ga nu wonen in Upper Sahali, dat is onder in de kaart. Links onder het woord Sahali, zie je Eagles park als je vanaf daar links naar beneden ga, zie je de Gleneagels Drive. Daar ga ik aan wonen en zit dus hoog de berg op.
Van Vancouver naar Kamloops
Na twee daagjes de toerist uitgehangen te hebben, werd het tijd om naar Kamloops te gaan. Ik had er eigenlijk niet over nagedacht dat ik ook vanuit Vancouver naar Kamloops kon vliegen (daar wees the immigrant officer me al op) , maar ben blij dat ik de Grey Hound heb genomen. De reis was mooi (5 uur, ook vanwege een aantal tussenstops). Ik zat helemaal vooraan en kon dus ook door de voorruit genieten van de reis. Het begon mistig en na een klim ook veel sneeuw. In het volgende dal scheen de zon volop en was het heerlijk warm. Soms reden we langs twee bergen heen waardoor het plaatje onstond dat de berg aan de ene kant van weg volop in de zon stond en groen was, terwijl de berg aan de andere kant van de weg in de schaduwzijde stond en vollop besneeuwd was. Ergens hoopte ik dat Kamloops ook in zo'n dal zou liggen, maar dat is helaas niet zo. Op een gegeven moment klommen we behoorlijk (mijn oren begon ik ook te voelen), werd alles wit om me heen en waren we in Kamloops aan gekomen.
Kamloops ligt tegen de berg aan omhoog. Down town is beneden bij de rivier en mijn motel en ook TRU (Thompson Rivers University) liggen omhoog de berg op. En nu ik de kaart goed bekijk en weet waar het omhoog loopt, ligt het stadje echt wat tegen de berg aangeplakt! Ik begrijp deze stad eigenlijk nog niet. Toen ik aan kwam was ik onder de indruk van het feit dat waar je ook kijkt je de besneeuwde bergen ziet. Overal, echt prachtig!! Maar de rest??? Vlak bij TRU en mijn motel is een winkelcentrum. Dat zijn gewoon enorm 4 kante belachelijk grote gebouwen waar je weet ik veel wat kan kopen. Ik had dat in eerste instantie niet herkend als winkelcentrum. Ben ook vandaag down town geweest, maar ook daar is nu niet een gezellige kern te vinden zoals ik dat herkenbaar vind. Het is allemaal blokkerig en wat groot. Ben al wel fan van de Tim Horton's. Een plek waar alle Canadezen hun koffie, ontbijt en lunch kopen (soort Canadese tegenhanger van de Starbucks)!! Inmiddels begin ik nu wel de grote stores te herkennen en snap ik een beetje waarom ze dat een winkelcentrum zouden noemen.
Ben gisteren voor het eerst at TRU geweest. Was heel erg leuk en erg in formeel, wat ik eigenlijk na een paar dagen hier al wel wat verwachtte. Back home zou ik een heel programma in elkaar hebben gedraaid, maar dit was lekker informeel en zo ook erg fijn. 's Ochtends zijn Lian en ik over de hele campus geweest om sleutels, een account, een library card ect te krijgen. Veel handjes geschud en gelunched met de harde kern waar Lian mee werkt en bij wie ik ook op de afdeling zit. Het blijkt toch dat zij het proces van internationalisering wat gescheiden hebben van de faculties. Tijdens de lunch heb ik iemand ontmoet die volgens mij op ICC en internationaliseringsgebied aardig hetzelfde doet als ik. Met haar ga ik dan ook wat intensiever optrekken. Wellicht dingen samen ontwikkelen of doen!
Iedereen begon wat moeilijk te kijken als ik zei dat ik nog op zoek naar housing was. Dat blijkt erg moeilijk te zijn, dus de moed zakte me al wat in de schoenen. Ze hadden me wel aangeraden een message te posten op een staff list wat toegankelijk is voor alle TRU staff members. Tot mijn grote verbazing werd ik binnen 20 minuten gebeld. Ik ben er vandaag wezen kijken, en.....ik heb een plek om te wonen!!!! Morgen (zondag de 25e) verhuis ik. Hier ben ik heel erg blij mee. Ik merk wel dat zo'n reis uit een aantal 'emotionele' fases bestaat. Eerst de beslissing er door krijgen, alle voorbereidingen, de reis zelf, toerist zijn in Vancouver, aankomen in Kamloops (waar ben ik in beland en ga ik dit snappen??), een plek vinden die je thuis kan ga noemen, en na dit volgt de uitdaging 'een dagelijks leven' op te bouwen met naast mn werk wat sport, vrienden en wat andere gezelligheid.
Maar goed, heb al heel wat fases gehad en alles naar mijn mening 'excellent' afgerond, dus dat gaat me ook absoluut lukken!!
Dit was het even weer!
Liefs
Nicoline
Kamloops ligt tegen de berg aan omhoog. Down town is beneden bij de rivier en mijn motel en ook TRU (Thompson Rivers University) liggen omhoog de berg op. En nu ik de kaart goed bekijk en weet waar het omhoog loopt, ligt het stadje echt wat tegen de berg aangeplakt! Ik begrijp deze stad eigenlijk nog niet. Toen ik aan kwam was ik onder de indruk van het feit dat waar je ook kijkt je de besneeuwde bergen ziet. Overal, echt prachtig!! Maar de rest??? Vlak bij TRU en mijn motel is een winkelcentrum. Dat zijn gewoon enorm 4 kante belachelijk grote gebouwen waar je weet ik veel wat kan kopen. Ik had dat in eerste instantie niet herkend als winkelcentrum. Ben ook vandaag down town geweest, maar ook daar is nu niet een gezellige kern te vinden zoals ik dat herkenbaar vind. Het is allemaal blokkerig en wat groot. Ben al wel fan van de Tim Horton's. Een plek waar alle Canadezen hun koffie, ontbijt en lunch kopen (soort Canadese tegenhanger van de Starbucks)!! Inmiddels begin ik nu wel de grote stores te herkennen en snap ik een beetje waarom ze dat een winkelcentrum zouden noemen.
Ben gisteren voor het eerst at TRU geweest. Was heel erg leuk en erg in formeel, wat ik eigenlijk na een paar dagen hier al wel wat verwachtte. Back home zou ik een heel programma in elkaar hebben gedraaid, maar dit was lekker informeel en zo ook erg fijn. 's Ochtends zijn Lian en ik over de hele campus geweest om sleutels, een account, een library card ect te krijgen. Veel handjes geschud en gelunched met de harde kern waar Lian mee werkt en bij wie ik ook op de afdeling zit. Het blijkt toch dat zij het proces van internationalisering wat gescheiden hebben van de faculties. Tijdens de lunch heb ik iemand ontmoet die volgens mij op ICC en internationaliseringsgebied aardig hetzelfde doet als ik. Met haar ga ik dan ook wat intensiever optrekken. Wellicht dingen samen ontwikkelen of doen!
Iedereen begon wat moeilijk te kijken als ik zei dat ik nog op zoek naar housing was. Dat blijkt erg moeilijk te zijn, dus de moed zakte me al wat in de schoenen. Ze hadden me wel aangeraden een message te posten op een staff list wat toegankelijk is voor alle TRU staff members. Tot mijn grote verbazing werd ik binnen 20 minuten gebeld. Ik ben er vandaag wezen kijken, en.....ik heb een plek om te wonen!!!! Morgen (zondag de 25e) verhuis ik. Hier ben ik heel erg blij mee. Ik merk wel dat zo'n reis uit een aantal 'emotionele' fases bestaat. Eerst de beslissing er door krijgen, alle voorbereidingen, de reis zelf, toerist zijn in Vancouver, aankomen in Kamloops (waar ben ik in beland en ga ik dit snappen??), een plek vinden die je thuis kan ga noemen, en na dit volgt de uitdaging 'een dagelijks leven' op te bouwen met naast mn werk wat sport, vrienden en wat andere gezelligheid.
Maar goed, heb al heel wat fases gehad en alles naar mijn mening 'excellent' afgerond, dus dat gaat me ook absoluut lukken!!
Dit was het even weer!
Liefs
Nicoline
Kitsilano
Achter me en rechts van me ligt de wijk Kitsilano. Vanuit deze positie kijk je over het strand bij Kitsilano uit op de skyline van down town Vancouver
Idem, voorin de foto zie je de hondenbezitters uit Kitsilano lekker uitwaaien met hun hond.
De wijk Kitsilano, met mijn rug naar het strand.
Op de achtergrond wederom de skyline van down town Vancouver en links is Stanley park waardoor je rijdt als je naar de Capilano Suspension Bridge gaat.
Sfeerbeelden Vancouver
Idee van de hoogbouw en de sfeer van Down Town Vancouver
Christ Church, de 'oudste' kerk in Vancouver
Weer een dagje Vancouver
Hallo allemaal,
Weer een dag met ervaringen die ik maar even aan jullie 'opdring'.Ten eerste wil ik iets kwijt over de enorme vriendelijkheid en 'beschaafdheid' van de mensen hier. Gisteren heb ik geprobeerd mijn Canadese prepaid te installeren via internet en dat lukte me even niet. Gelukkig heeft de B&B waarin ik verblijf een vaste telefoon die je mag gebruiken, dus ik de call centre van Fido bellen om me te helpen. Nu zijn de ervaringen, waarschijnlijk niet alleen van mij maar van jullie allemaal, dat als je in Nederland een call centre moet bellen, eigenlijk alleen maar meer in de ellende belandt of dat je wat kortaf totaal NIET geholpen wordt. Ik word al weer boos als ik aan de call centre mensen van Tele 2 denk, brrrr. Maar goed, hier is men zoooooo vriendelijk, aardig en geduldig. Ze had voor mij een nummer gevonden en mijn account geactiveerd en eigenlijk was ze klaar met me en had ze alles perfect gedaan wat ik van haar kon verwachten. Echter, ik raakte even wat in verwarring omdat ik geen sim kaart bij de telefoon had gekregen en me nu afvroeg hoe dat bellen ging, want mijn nieuwe Nokia vroeg toch echt om een sim kaart. Nu zei dat meisje dat de sim kaart of 'in the box' of 'in the phone' moest zitten. En ik beweerde bij hoog en laag dat beide niet het geval was. Op het moment ze me voorstelde dat zij me dan gewoon even op mijn mobiel ging bellen om zo te controleren of tie het deed, vond ik daadwerkelijk de sim kaart 'in the box'. Dit sim kaarten verhaal heeft echt wel een minuut of 3 geduurd. In Nederland zou je er allang opgegooid zijn, maar hier blijft men aardig en geduldig.
Ook is men beschaafd. Als een auto je al vanuit zijn ooghoeken ziet aankomen, wordt er gestopt om je te laten oversteken. Heeft misschien ook te maken met het feit dat in Vancouver men rechtafslaande auto's en overstekende voetgangers teglijkertijd over laat gaan.
Vandaag ook weer een fantastische ontmoeting gehad, met Selma, een Braziliaanse vrouw van denk ik achterin de 50, begin 60. Zij had met Armando in de B&B afgesproken, maar Armando was er nog niet, dus ik heb haar binnen gelaten en heerlijk met haar gekletst. Doordat zij destijds haar Canadese inbugeringsexamen moest doen, weet ze veel leuke details van Canada; waar de naam en de vlag en de kleur vandaan komen, oorsprong van namen (zij is vernoemd door haar vader na een pakje sigaretten omdat haar vader vergeten was welke naam haar moeder ook al weer had gezegd). Enfin heerlijk die multiculturele ontmoetingen
Ook heb ik vandaag een andere kant van Vancouver gezien. Ik ben vandaag naar Capilano suspension bridge geweest. De oudste toeristische attractie van Vancouver. Het is een stukje de berg op en een brug (vroeger een touwbrug) dat over Caplino Canyon loopt (www.capbridge.com). Tevens loopt daar een route dmv bruggen door de boomtoppen heen. Het was vanochtend koud en mistig in Vancouver, dus enerzijds hoopte ik boven de mist te komen, anderzijds was ik bang dat ik niet warm genoeg gekleed was. Beide was niet waar. Ook daar was het mistig, maar met de kou viel het mee. Ik heb veel foto's gemaakt en zal wat op deze blog plaatsen, maar het is donker druilerig weer, dus of het helemaal overkomt, weet ik niet zeker. Dit is wel het bijzondere aan Vancouver om even op mijn verhaal van gisteren terug te komen. De combinatie van op en top urban life met strand en een ocean en veel bays en water en ook meteen de bergen. Dus een ratjetoe van stedelijkheid en natuur is wat Vancouver wel heel bijzonder maakt. Down town is alles hoog, terwijl je ook zo in een groen dicht bebosd park zit of door de toppen van de bomen loopt of een panoramic view vanaf de berg hebt.
Kitsilano, de wijk waarin ik verblijf op advies van Marcel, is geweldig. Hier zou ik prima kunnen aarden en kunnen wonen. Heel hond vriendelijk!!!! Het ligt aan het water en je hebt daar dus strand dus ook heel veel hondenbezitters en ook veel grote honden. Heb mezelf al vaak met Meccie hier zo zien lopen. Je hebt zelfs speciale hondencabs. Ook heb ik verschillende dierenartsen en klinieken gezien en zelfs een dog bakery (praten we dus over Kitsilano). Heb wat rondgelopen vandaag in deze wijk en zag opeens het strand, m.a.w het was vanmiddag niet meer mistig en heb dus ook hier foto's van gemaakt (kitsilano tov down town vancouver) heel apart, maar heel gaaf. Totaal niet wat je van een grote stad verwacht. Ook hiervan hoop ik dat de foto's overbrengen wat ik bedoel.
Nou, houd het weer even voor gezien. Vanavond ga ik met Chris eten (oud ILM student) en morgen op naar Kamloops. Dikke Kus Nicoline
Weer een dag met ervaringen die ik maar even aan jullie 'opdring'.Ten eerste wil ik iets kwijt over de enorme vriendelijkheid en 'beschaafdheid' van de mensen hier. Gisteren heb ik geprobeerd mijn Canadese prepaid te installeren via internet en dat lukte me even niet. Gelukkig heeft de B&B waarin ik verblijf een vaste telefoon die je mag gebruiken, dus ik de call centre van Fido bellen om me te helpen. Nu zijn de ervaringen, waarschijnlijk niet alleen van mij maar van jullie allemaal, dat als je in Nederland een call centre moet bellen, eigenlijk alleen maar meer in de ellende belandt of dat je wat kortaf totaal NIET geholpen wordt. Ik word al weer boos als ik aan de call centre mensen van Tele 2 denk, brrrr. Maar goed, hier is men zoooooo vriendelijk, aardig en geduldig. Ze had voor mij een nummer gevonden en mijn account geactiveerd en eigenlijk was ze klaar met me en had ze alles perfect gedaan wat ik van haar kon verwachten. Echter, ik raakte even wat in verwarring omdat ik geen sim kaart bij de telefoon had gekregen en me nu afvroeg hoe dat bellen ging, want mijn nieuwe Nokia vroeg toch echt om een sim kaart. Nu zei dat meisje dat de sim kaart of 'in the box' of 'in the phone' moest zitten. En ik beweerde bij hoog en laag dat beide niet het geval was. Op het moment ze me voorstelde dat zij me dan gewoon even op mijn mobiel ging bellen om zo te controleren of tie het deed, vond ik daadwerkelijk de sim kaart 'in the box'. Dit sim kaarten verhaal heeft echt wel een minuut of 3 geduurd. In Nederland zou je er allang opgegooid zijn, maar hier blijft men aardig en geduldig.
Ook is men beschaafd. Als een auto je al vanuit zijn ooghoeken ziet aankomen, wordt er gestopt om je te laten oversteken. Heeft misschien ook te maken met het feit dat in Vancouver men rechtafslaande auto's en overstekende voetgangers teglijkertijd over laat gaan.
Vandaag ook weer een fantastische ontmoeting gehad, met Selma, een Braziliaanse vrouw van denk ik achterin de 50, begin 60. Zij had met Armando in de B&B afgesproken, maar Armando was er nog niet, dus ik heb haar binnen gelaten en heerlijk met haar gekletst. Doordat zij destijds haar Canadese inbugeringsexamen moest doen, weet ze veel leuke details van Canada; waar de naam en de vlag en de kleur vandaan komen, oorsprong van namen (zij is vernoemd door haar vader na een pakje sigaretten omdat haar vader vergeten was welke naam haar moeder ook al weer had gezegd). Enfin heerlijk die multiculturele ontmoetingen
Ook heb ik vandaag een andere kant van Vancouver gezien. Ik ben vandaag naar Capilano suspension bridge geweest. De oudste toeristische attractie van Vancouver. Het is een stukje de berg op en een brug (vroeger een touwbrug) dat over Caplino Canyon loopt (www.capbridge.com). Tevens loopt daar een route dmv bruggen door de boomtoppen heen. Het was vanochtend koud en mistig in Vancouver, dus enerzijds hoopte ik boven de mist te komen, anderzijds was ik bang dat ik niet warm genoeg gekleed was. Beide was niet waar. Ook daar was het mistig, maar met de kou viel het mee. Ik heb veel foto's gemaakt en zal wat op deze blog plaatsen, maar het is donker druilerig weer, dus of het helemaal overkomt, weet ik niet zeker. Dit is wel het bijzondere aan Vancouver om even op mijn verhaal van gisteren terug te komen. De combinatie van op en top urban life met strand en een ocean en veel bays en water en ook meteen de bergen. Dus een ratjetoe van stedelijkheid en natuur is wat Vancouver wel heel bijzonder maakt. Down town is alles hoog, terwijl je ook zo in een groen dicht bebosd park zit of door de toppen van de bomen loopt of een panoramic view vanaf de berg hebt.
Kitsilano, de wijk waarin ik verblijf op advies van Marcel, is geweldig. Hier zou ik prima kunnen aarden en kunnen wonen. Heel hond vriendelijk!!!! Het ligt aan het water en je hebt daar dus strand dus ook heel veel hondenbezitters en ook veel grote honden. Heb mezelf al vaak met Meccie hier zo zien lopen. Je hebt zelfs speciale hondencabs. Ook heb ik verschillende dierenartsen en klinieken gezien en zelfs een dog bakery (praten we dus over Kitsilano). Heb wat rondgelopen vandaag in deze wijk en zag opeens het strand, m.a.w het was vanmiddag niet meer mistig en heb dus ook hier foto's van gemaakt (kitsilano tov down town vancouver) heel apart, maar heel gaaf. Totaal niet wat je van een grote stad verwacht. Ook hiervan hoop ik dat de foto's overbrengen wat ik bedoel.
Nou, houd het weer even voor gezien. Vanavond ga ik met Chris eten (oud ILM student) en morgen op naar Kamloops. Dikke Kus Nicoline
aankomst in Vancouver
Ik ben goed aangekomen in Vancouver! In eerste instantie was het vliegtuig kapot en had ik vertraging op Schiphol, maar uiteindelijk viel het allemaal op zich wel mee. Ik had me goed mentaal op de reis voorbereid en dus wat betreft 'vlogen' de 10 uur letterlijk voorbij.
Aankomen was allemaal wel een beetje raar. Het was donker en mistig (gelukkig liep het bij de immigratie dienst allemaal vlekkeloos, en heb ik zonder lastige vragen mijn working permit gekregen. Hij heeft het zelf verlengd t/m 30 mei.) Echter bij mijn B&B was er niemand. Ik had een code gekregen om naar binnen te komen en wist dat mijn kamer op de 2e verdieping was en daar ook de sleutel zou zijn. Dat klopte allemaal, maar verder was er niemand. Voor je gevoel is het 3 a 4 uur s nachts. Ik had in het vliegtuig erg goed gegeten en niet geslapen, dus ik had zo iets van ik blijf maar hier en ga een goede 'nacht' maken. Dat is niet echt gelukt. In eerste instantie wel, maar daarna was ik om het uur zo ongeveer wakker en als ik sliep droomde ik over Vancouver of besneeuwde wegen naar Kamloops waar ik niet door kwam.
8.00 deze ochtend was het ontbijt en daar heb ik Armando ontmoet. Een jongen uit Mexico die 5 maanden geleden naar Canada is geimmigreerd. Hij is eigenlijk system engineer maar kan daarin nog geen baan in vinden. Nu werkt hij dus bij Maple B&B, volgt taallessen en wat aanvullende cursussen in de hoop in de toekomst wel een baan in zijn professie te krijgen. Het leuke aan Vancouver is dat het erg multicultureel is. De eerste persoon die ik sprak (op de migration officer na) was een Pakistaanse taxichauffeur en de tweede die ik spreek is dus een Mexicaans jongen!! Ze zijn ook meteen geinteresseerd wat een docent ICC nu eigenlijk doceert. Daar moet ik nog even een kort en duidelijk antwoord op verzinnen, merk ik al wel!Om 8.40 moest hij echt weg naar zijn taalles en ik ben toen ook maar aan de wandel gegaan (tijdens het ontbijt was ik online en Marcel skypte al meteen!!). Volgens mij heb ik een prachtige wandeling gemaakt. Helaas, heel sneu voor mij, is het enorm mistig en zie ik dus helemaal niets. Ik ben via Kitsilano Beach en Vanier Park naar Gransville Island gewandeld. Daar de ferry genomen naar English Bay en vanaf daar naar de andere kant gelopen (Canada Place of Burrard Inlet). Heb volgens mij zo in ieder geval een indruk van Down Town Vancouver gekregen. Nog een stukje Gastown meegepakt en op de terugweg Gransville Island, waar met name allerlei markten zijn bekeken. Verder heb ik info bij de Tourist Info gehaald over nu en de reis in mei, en een Canadese telefoon gekocht (die ik straks in NL ook gewoon kan gebruiken). Ik vind de mensen hier erg open, vriendelijk en aardig en ik merk dat ik toch daar soms nog wat Hollands wantrouwig op kan reageren. Vandaag hebben bv 3 vrouwen op straat spontaan in het voorbij gaan me een compliment geveven over mijn rok. Ik merk dat ik dat als Hollander niet echt ben gewend. Ook nemen mensen in winkels e.d echt tijd voor je en maken een praatje en zijn vriendelijk en open. Nu neem ik daar natuurlijk ook zelf de tijd voor. Dus dat werkt natuurlijk enigzins op elkaar, maar toch. Weet zelfs via een Duitse tourguide dat ik "6 feet 4 tall" ben. Vast een vraag die ik ook hier vaak ga krijgen! Verder ben ik erachter dat hier ook meteen alles wat groter is. Als je medium koffie besteld krijg je gewoon een grote (maat grote cola bij de McD). Verder is Vancouver een nieuwe stad (eind 1800 heeft het vorm gekregen volgens mij, na DE brand). Veel hoogbouw, met name down town. Ik denk dat het bijzondere aan de stad de ligging is aan het water, maar helaas dat is voor mij nu niet te zien vanwege de dichte mist. Heel eerlijk gezegd, vind ik een stad als Wenen of Praag veel indrukwekkender (mijn excuses als ik nu op iemands tenen trap). Maar ik denk dat we in Europa wellicht ook wel met onze steden zijn verwend. Ook is het heel grappig dat alles rechttoe rechtaan is, allemaal overzichtelijke 4 kantjes. Ik vind zelf eens stad als Praag of Wenen wel wat meer charme hebben. Ben nu weer terug in mijn B&B en gelukkig is Armando er ook. We hebben even zitten kletsen en hij heeft thee gemaakt. Dus dat is wel gezellig. Toch had ik erop gerekend, of beter gezegd 'gehoopt', dat ik in de B&B wellicht iets meer aanspraak zou hebben.Verdere plannen zijn zo meteen mn Canadese telefoon te installeren en Chris te bellen (oud ILM student die naar Vancouver is geimmigreerd). Wellicht dat we vanavond wat gaan eten en anders spreken we morgen af. Morgen wil ik nog even wat toeristisch (buiten de stad) gaan doen en de hotels langs die we hebben uitgezocht voor de reis in mei.
Donderdag neem ik om 10.00 de bus naar Kamloops. Ik heb daar ook wel echt zin in. Ik merk een beetje aan mezelf dat ik niet echt toe ben om de 'toerist' uit te hangen, maar me graag een beetje wil settelen en gewoon aan het werk wil. Dus vind het ook prima dat ik voorlopig even niet langer dan deze 2 dagen in Vancouver blijf!
Hele dikke kus uit Vancouver.
Nicoline
Aankomen was allemaal wel een beetje raar. Het was donker en mistig (gelukkig liep het bij de immigratie dienst allemaal vlekkeloos, en heb ik zonder lastige vragen mijn working permit gekregen. Hij heeft het zelf verlengd t/m 30 mei.) Echter bij mijn B&B was er niemand. Ik had een code gekregen om naar binnen te komen en wist dat mijn kamer op de 2e verdieping was en daar ook de sleutel zou zijn. Dat klopte allemaal, maar verder was er niemand. Voor je gevoel is het 3 a 4 uur s nachts. Ik had in het vliegtuig erg goed gegeten en niet geslapen, dus ik had zo iets van ik blijf maar hier en ga een goede 'nacht' maken. Dat is niet echt gelukt. In eerste instantie wel, maar daarna was ik om het uur zo ongeveer wakker en als ik sliep droomde ik over Vancouver of besneeuwde wegen naar Kamloops waar ik niet door kwam.
8.00 deze ochtend was het ontbijt en daar heb ik Armando ontmoet. Een jongen uit Mexico die 5 maanden geleden naar Canada is geimmigreerd. Hij is eigenlijk system engineer maar kan daarin nog geen baan in vinden. Nu werkt hij dus bij Maple B&B, volgt taallessen en wat aanvullende cursussen in de hoop in de toekomst wel een baan in zijn professie te krijgen. Het leuke aan Vancouver is dat het erg multicultureel is. De eerste persoon die ik sprak (op de migration officer na) was een Pakistaanse taxichauffeur en de tweede die ik spreek is dus een Mexicaans jongen!! Ze zijn ook meteen geinteresseerd wat een docent ICC nu eigenlijk doceert. Daar moet ik nog even een kort en duidelijk antwoord op verzinnen, merk ik al wel!Om 8.40 moest hij echt weg naar zijn taalles en ik ben toen ook maar aan de wandel gegaan (tijdens het ontbijt was ik online en Marcel skypte al meteen!!). Volgens mij heb ik een prachtige wandeling gemaakt. Helaas, heel sneu voor mij, is het enorm mistig en zie ik dus helemaal niets. Ik ben via Kitsilano Beach en Vanier Park naar Gransville Island gewandeld. Daar de ferry genomen naar English Bay en vanaf daar naar de andere kant gelopen (Canada Place of Burrard Inlet). Heb volgens mij zo in ieder geval een indruk van Down Town Vancouver gekregen. Nog een stukje Gastown meegepakt en op de terugweg Gransville Island, waar met name allerlei markten zijn bekeken. Verder heb ik info bij de Tourist Info gehaald over nu en de reis in mei, en een Canadese telefoon gekocht (die ik straks in NL ook gewoon kan gebruiken). Ik vind de mensen hier erg open, vriendelijk en aardig en ik merk dat ik toch daar soms nog wat Hollands wantrouwig op kan reageren. Vandaag hebben bv 3 vrouwen op straat spontaan in het voorbij gaan me een compliment geveven over mijn rok. Ik merk dat ik dat als Hollander niet echt ben gewend. Ook nemen mensen in winkels e.d echt tijd voor je en maken een praatje en zijn vriendelijk en open. Nu neem ik daar natuurlijk ook zelf de tijd voor. Dus dat werkt natuurlijk enigzins op elkaar, maar toch. Weet zelfs via een Duitse tourguide dat ik "6 feet 4 tall" ben. Vast een vraag die ik ook hier vaak ga krijgen! Verder ben ik erachter dat hier ook meteen alles wat groter is. Als je medium koffie besteld krijg je gewoon een grote (maat grote cola bij de McD). Verder is Vancouver een nieuwe stad (eind 1800 heeft het vorm gekregen volgens mij, na DE brand). Veel hoogbouw, met name down town. Ik denk dat het bijzondere aan de stad de ligging is aan het water, maar helaas dat is voor mij nu niet te zien vanwege de dichte mist. Heel eerlijk gezegd, vind ik een stad als Wenen of Praag veel indrukwekkender (mijn excuses als ik nu op iemands tenen trap). Maar ik denk dat we in Europa wellicht ook wel met onze steden zijn verwend. Ook is het heel grappig dat alles rechttoe rechtaan is, allemaal overzichtelijke 4 kantjes. Ik vind zelf eens stad als Praag of Wenen wel wat meer charme hebben. Ben nu weer terug in mijn B&B en gelukkig is Armando er ook. We hebben even zitten kletsen en hij heeft thee gemaakt. Dus dat is wel gezellig. Toch had ik erop gerekend, of beter gezegd 'gehoopt', dat ik in de B&B wellicht iets meer aanspraak zou hebben.Verdere plannen zijn zo meteen mn Canadese telefoon te installeren en Chris te bellen (oud ILM student die naar Vancouver is geimmigreerd). Wellicht dat we vanavond wat gaan eten en anders spreken we morgen af. Morgen wil ik nog even wat toeristisch (buiten de stad) gaan doen en de hotels langs die we hebben uitgezocht voor de reis in mei.
Donderdag neem ik om 10.00 de bus naar Kamloops. Ik heb daar ook wel echt zin in. Ik merk een beetje aan mezelf dat ik niet echt toe ben om de 'toerist' uit te hangen, maar me graag een beetje wil settelen en gewoon aan het werk wil. Dus vind het ook prima dat ik voorlopig even niet langer dan deze 2 dagen in Vancouver blijf!
Hele dikke kus uit Vancouver.
Nicoline
Subscribe to:
Posts (Atom)
