Process drama

Ik heb vanochtend Jane Powell ontmoet. Zij is o.a. een drama instructor at the School of Education (op contract basis). Ik heb Jane toevallig ontmoet tijdens de TPC, en ja zo gaat dat. Je bent hier altijd aan het netwerken. Zij gaf op de TPC een workshop over "Still Images: how can silence say so much?". Helaas, kon ik hier niet naartoe omdat ik echt (ook als courtesy) naar Lian's en Kyra's workshop ben gegaan over 'diversity in group work'. Echter, wat Jane doet lijkt me heel interessant om te betrekken in intercultural learning en ik had het idee dat zij me verder kon helpen met de vraag: "How can the International Classroom as a collaborative learning process in which all participants focus on how to manage (hidden and tacit) cultural sources locally be organised and facilitated?"

Jane komt oorspronkelijk uit the UK, maar is met een Canadees getrouwd en toen hier naartoe verhyuisd. Ze werkt met name met 'process drama' en 'social and emotional learning'. Zij geeft aan TRU les aan toekomstige docenten, maar heeft deze workshop met allerlei groepen gedaan. Trouwens niet met First Nations. Doel van de wokershops is niet drama performance, dus acteren, maar om te leren, om te delen en betekenis te geven aan de inhoud van de workshop door het gebruik van allerlei manier om te communiceren. Ze gaf me een voorbeeld van een workshop die ze heeft gedaan met zowel Canadese als Chinese docenten. Toevalligerwijs kwam ze erachter dat ze tegelijkertijd les kregen en heeft voorgesteld de groep te mixen. Maar haar opzet is dus niet expliciet om het interculturele leren te bevorderen, dat is een element wat ik er nu zelf aan toevoeg. In de workshop werkt ze met een verhaal waarna op allerlei verschillende wijzen men zich moet uitdrukken hoe het verhaal verder gaat. Vond het lastig om dit nu zo te reproduceren. Echter het leuke is, is dat ze me heeft voorgesteld gezamenlijk een workshop te maken gericht op de International Classroom en dus op de doelen die ik heb. Ik denk dat binnen ons ISK programma zo'n workshop perfect past, en het is echt een andere benadering en discipline om emoties, maar ook betekenissen en interpretaties los te krijgen, dus ik ben benieuwd!

Case Competition TIC

Sinds mijn verblijf in Canada gebeurt er op de woensdagavonden om de een of andere redenen altijd iets leuks, realiseerde ik met laatst. De eerste woensdag in Vancouver ben ik met Chris (een afgestudeerde ILM student die ge-emigreerd is naar Canada) gaan uiteten. De tweede woensdag (mijn eerste in Kamloops) ben ik naar de SWIFT social gathering geweest. De derde woensdag was de rehearsal of the case competition (daar straks meer over). Gezellig met collega's en studenten een pizza gegeten en daarna veel inhoudelijke feedback op de presentaties van de studenten. De vierde woensdag avond heb ik de open avond van Tourism Studies bijgewoond en daarna gezellig een biertje gedronken in Duffies met een collega. De vijfde woensdagavond heb ik een Canadian birthday party bijgewoond. De dochter van Mila (mijn landlady) was 19 geworden. Een bijzondere leeftijd omdat je o.a. dan mag drinken. Familie en vrienden waren voor een diner uitgenodigd bij Mila thuis. Leuk om zo'n gebeurtenis een in Canadian style mee te maken. En vanavond ga ik eten bij Jan Petrar de manager studying abroad!

Maar goed, ik wilde al steeds over de case competition schrijven, dus dat moet nu maar eindelijk gebeuren. Het valt me op dat er bij de Tourism Management (waar ik zit) veel extra gebeurt buiten het curriculum om. Ik heb hier al eerder over geschreven op mijn blog. Studenten worden betrokken in projecten, of gevraagd iets extra's te doen zoals de poster presentation in Sydney's klas en dat doen ze dan ook. De omgang docent-student is erg laagdrempelig en informeel, zoals bij ons.

De case competition at the BC Tourism Industry Conference

In de eerste weken dat ik hier was, speelde de case competition enorm hier op de afdeling. Deze competitie vindt plaats tijdens the anual BC Tourism Industry Conference (the TIC zoals ze dat hier noemen). Studenten van universiteiten uit BC worden dan uitgenodigd om in een 15 minuten durende presentatie een antwoord te geven op een bepaalde pittige vraag of kwestie die nu in BC tourism speelt. Een jury van captains of industry beoordeelt dan welke groep studenten dat het beste heeft gedaan. Dit jaar waren er drie thema's uitgeschreven op twee niveaus: 2 diploma level cases en 1 degree level case. Hieronder eerst een beschrijving van het algemene thema (in het Engels).

Tourism in Times of Change: Forging new directions

Our industry is facing a number of challenges, including global recession and financial woes; labour shortages and workforce development issues; and ongoing concerns regarding climate change and environmental issues. These challenges represent potentially negative impacts on the future of BC’s tourism products and markets.
At the same time, we are entering an era of opportunities. We’re poised to host the world for the 2010 Games; the Vancouver Conference & Exhibition Centre expansion is near completion; the new BC Sustainable Tourism Partnership is about to be launched; and a range of new and exciting initiatives are in development – from aboriginal tourism to newresorts. 2009 will mark the start of a great transition for the BC tourism industry!
As future industry leaders, teams have been asked to suggest approaches for successfully navigating the changing times ahead.

Hieronder een beschrijving van de drie verschillende cases. Studenten doen dit vrijwillig en geven zich vrijwillig op om mee te doen, uiteraad worden ze ondersteund door faculty members van hun universiteit.

1. Degree Case: Provincial Leadership: Change Management in Challenging Times

Given the context presented above, degree teams provided a set of recommendations for BC’s tourism/hospitality industry. Their recommendations addressed current challenges, and identified future opportunities. Based on solid research into the principles of change management and organizational leadership, as well as industry data, teams identified:

• An analysis of the current provincial, national and global situation.
• A vision and set of objectives for BC’s tourism/hospitality industry in 5 years.

• Key principles and best practices that guide their recommendations.

• 5 strategic recommendations for these agencies to take forward, themed around the role of provincial tourism leadership through times of change.

De deelnemende universiteiten waren: British Columbia Institue of Technology, Capilano University, Royal Roads University, Thompson Rivers University & Vancouver Island University

2. Hospitality Diploma Case: Business Management and 2010: proding guidance to Front-Line Service Staff
BC’s hospitality industry associations are considering their ongoing role as key influencers of the industry, and asked teams to provide information and recommendations about sustainability opportunities presented by the 2010 Winter Olympic and Paralympic Games.

It has been stated by several leading agencies the games will offer British Columbia (and Canada) the opportunity to demonstrate leadership in this area. With the eyes of the world upon us in 2010, how can we ensure our hotels, restaurants and other hospitality businesses showcase sustainable practices? Teams presented 3 key strategies for BC's accommodations and food & beverage sectors to undertake between now and February 2010 to be as sustainable as possible.

De deelnemende universiteiten waren Douglas College, Selkirk College, Thompson Rivers University & Vancouver Island University.

3. Tourism Diploma Case: Destination Managment: leading communities forward

Should community DMOs be positioned as destination marketing organizationsor as destination management organizations? Students demonstrated their understanding of these options by providing arguments for both sides of this debate. Based on this analysis, teams stated which main function a DMO should provide for the destination (marketing OR management?), highlighted core responsibilities of today’s DMO, and recommended strategic directions given the current climate of transition.

De deelnemende universiteiten waren: Camosun College, Capilano University, Okanagan College & Thompson Rivers University.

Rehearsal case competition
TRU was dit jaar dus erg goed vertegenwoordigd. Dit was de eerste keer dat in alle cases TRU een groep had. Waar twee of drie jaar geleden (dat ben ik vergeten) op het laatste moment een groepje studenten bij elkaar gescharreld werd, beginnen de voorbereidingen nu zeer op tijd. Elke groep heeft zijn eigen begeleider, een docent van Tourism Management. Het is een hele nauwe samenwerking wat volgens mij van beide kanten op puur vrijwillige basis geschied. Qua betrokkenheid kreeg ik er het gevoel van onze 4e jaars projecten bij. Maar let wel, studenten krijgen hier geen enkele ects voor. Het is puur om op je cv te zetten en met name exposure aan captains of industry. Voor studenten is dit DE gelegenheid zich te presenteren aan het werkveld en er contacten op te doen.

De avond van de rehearsal was super (ik ben niet mee geweest naar het congres zelf). Alle tourism management docenten, adminstrators & chairs (die aanwezig zijn) waren er, plus zelfs nog wat supporting studenten (die vorig jaar mee hadden gedaan, of die fungeerde als een soort 'ondersteuning' van de groep; ze doen zelf inhoudelijk niet mee maar helpen de project groep met alles erom heen).

In een grote zaal (beetje blackbox achtig) deden de studenten een voor een hun presentaties. Dit was dus de oefening. Het congres was een week later. Na elke presentatie werd er heel uitgebreid de tijd genomen om feedback te geven. Ik vond het super dat de studenten dat durfden. Vaak was het voor hen de eerste keer dat ze uberhaupt iets presenteerden aan een publiek, en dan nu ook nog meteen voor zo'n groot en kritisch publiek. Ook werd het me die avond duidelijk dat de case competition op de TIC zware eisen kent tav criteria. Dus veel van de feedback ging daarover. Ik was erg onder de indruk van de Degree Level case. En zij hebben op het congres ook gewonnen!! Een meisje uit dit team had het jaar ervoor ook meegedaan met een Diploma Level case en ze was 'determined' een van de unversiteiten te verslaan. Nu hadden ze zelfs gewonnen. Voor mij was het moeilijk (na een goede week in Canada te zijn) om echt inhoudelijk feedback te geven. Het duurt echt even voordat je zaken in een context kan plaatsen en tourim is natuurlijk niet mijn vak. Ik heb wel een paar opmerkingen gemaakt over de wijze waarop ze het presenteerden. Bij de eerste groep (diploma hospitality) vond ik dat er meer beleving in moest. Maar goed, ik ben er inmiddels achter dat er hier nog niet echt belevingsgericht wordt gecommuniceerd. Het was een bijzondere avond en het raakte me dat iedereen gewoon tot een uur of 10.00 pm. is gebleven. Ik vraag me af of dat bij ons zou lukken.

Hier de foto van 'ons' winnend team tijdens het congres.

En de links naar de case competition website en de website van de BC Tourism Industry Conference.
http://linkbc.ca/main/?en&StudentCaseCompetition
http://www.bctourismindustryconference.ca/

Ik heb van collega's begrepen dat de belangrijkste reden waarom TRU er is (ook met haar studenten) is om aanwezig te zijn en exposure te creeren. Ik heb niet de indruk dat collega's daar naartoe zijn gegaan om te netwerken of om bepaalde kennis op zich te nemen.

The Hockey Game: 21-02-2009

Dit weekend heb ik mezelf ondergedompeld in een stukje authentiek Canadian culture wat onderling ook echt wordt gedeeld (de Canadesen delen niet zo veel met elkaar, maar daarover later meer). De National Hocky League (NHL) zijn de wedstrijden die op tv worden uitgezonden en dat kan je vergelijken met de voetbal wedstrijden op het niveau van PSV of Ajax. Ik ben naar een hockey game gegaan dat daar net onder zit. De jongere jongens spelen hier in en worden vaak gerecruteerd voor de NHL teams. De game vond plaats in de Interior Savings Centre wat de thuisbasis is van de Blazers (team Kamloops). Die avond speelden ze tegen the Giants (Vancouver) en volgens mij is er wel grote rivaliteit onderling. Zo'n 10 jaar geleden was Kamloops erg goed en hebben ze veel memorial cups e.d. gewonnen, maar daarna is het bergafwaarts gegaan. Destijds waren er ook veel spelers uit Kamloops die in de teams van de NHL speelden.

Ik ben met Marlies en Dawn-Louise naar de Hockey Game gegaan. Marlies werkt als vrijwilliger voor de Blazers en kon kaartjes voor ons regelen. We zaten op de vijfde rij vlakbij het doel, waar in '2 periods' de Blazers moesten scoren. Dus we zaten goed, konden alles goed zien (behalve als de Giants scoorden dan moest je het op het scherm volgen). Het was behoorlijk vol en de hele avond is doorspekt met entertainment. Dus zodra het fluitsignaal gaat en de game wordt hervat is alles stil, maar als de wedstrijd even stil ligt vanwege een penalty of een time out or what ever, dan gaat de muziek keihard aan (goede stevige rock of 2 Unlimeted achtige opzwepende bekende deuntjes), worden er allerei wedstrijdjes gehouden waarmee het publiek (of een rij) wat kan winnen (bv een gratis cheese burger bij McD.). Dit alles wordt dan geprojecteerd op een groot scherm. Vooraf hebben in the Interior Savings Centre van het buffet gegeten (just 12 bucks!!). Het buffet was oke maar het ziet er allemaal zooo ongezellig uit. Het gevoel van een recreatieruimte in een bejaarden tehuis bekroop me enorm. Maar alles is hier zo. De Nederlandse betekenis van het woord 'gezelligheid' heeft voor mij wel wat meer inhoud gekregen, al hoewel ik daar de woorden nog niet voor heb (als ik ze heb, rapporteer ik uiteraad op mijn blog). Enfin, als je voor de Canadian Hockey exprience gaat, dan moet je daar je dan maar ook volledig induiken.

Links Dawn-Louise, rechts Marlies in de "bejaarden soos": a true hocky experience.

Dan de game. Het was super spannend. Uiteraard was ik voor de Blazers!! Elke keer stonden de Giants voor maar vlak voor de break scoorden de Blazers weer en stond het in de rust gelijk (ze spelen 3x20 minuten). In de laatste periode stonden de Blazers voor met 3-2, scoorden de Giants vlak achter elkaar 2 keer en vlak voor het eindsignaal scoorden de Blazers weer. Dus we kregen extra spleetijd met de stand 4-4. Helaas was het met sudden death in 30 seconden bekeken en hebben we helaas verloren.

In de laatste 'break' was er een dance contest. Mensen in het publiek kunnen gaan dansen op de muziek en als de camera je 'spot' heb je kans om een prijs te winnen. Uiteraard heb ik mee gedaan, samen met Dawn-Louise. We moesen er even voor dansen voordat we op het screen waren te zien. Het publiek op onze tribune begonnen steeds harder voor ons te joelen en te applaudiseren: Dus we hebben gewonnen!! Kamloops weet, dat is er was!

Al dansen en de prijs: dinner tickets at Earl's.

Ik vond het echt super om dit mee te maken. Dit is echt iets Canadians. Ze zijn enorm trots op hun hockey en echte fans. Het vechten gebeurt op de court en niet tussen fans buiten zoals wij dat kennen. Ik heb veel gezinnen, of vaders met kinderen gezien. Het is echt een grote happening. Hoewel het me opvalt dat ze in Canada niet 'belevingsgericht' werken of communiceren (zoals ook bv de commercials op tv), tijdens zo'n wedstrijd maken ze er wel een en al entertainment van. Je hoeft je niet te vervelen, want er gebeurt constant wat. Tevens had ik geluk dat ik echt een goede game heb gezien. Er is niet gevochten (steeds een van eerste vragen hier als ik iemand vertel dat ik naar een game ben geweest), en de wedstrijd was echt spannend waarin beide teams lieten zien hoe enorme skilled players ze zijn. A true Canadadian hockey experience!!

International Days

In de week van 2 t/m 6 maart zijn er 'the International Days' at TRU. Volgens mij valt dat precies in dezelfde week als the International Week op de NHTV. Bij deze de link!

http://www.tru.ca/internationaldays.html

Ik ga samen met Kyra Garson een workshop verzorgen en geef een presentatie over intercultural learning.

Het onderwijssyteem: Tourism Management Department (deel 1)

Hoe zit het syteem hier in elkaar?

Ik heb van veel mensen hier begrepen dat het geen zin heeft om het Canadese onderwijs systeem echt te proberen te begrijpen, maar ik zal proberen wat uit te leggen over de School of Tourism. Wat ik al eerder op mijn blog heb laten vallen is dat de Canadesen dol op keuzes zijn, zo ook in het onderwijs. Veel is mogelijk en allemaal aan de student hoe het te doen. Van hen kunnen we dus nog wel wat leren wat betreft vraag- gestuurdheid!!!

Maar goed. De School of Tourism heeft 3 departments:
1) Tourism Management
2) Adventure Studies
3) Culinary Arts.

Ondanks dat ze onder dezelfde dean en adminstrators vallen, zijn ze wel gescheiden. Ook zitten de kantoren allemaal in andere gebouwen. Ik zit bij Tourism Management. Ik heb wel collega’s van de andere departments ontmoet, maar ik kom ze niet dagelijks tegen.

Het tweede onderscheid dat ze maken is :
1) Certificate program, dat behaal je binnen 1 jaar.
2) Diploma program, behaal je na 2 jaar.
3) Degree program, behaal je na 4 jaar.

Laat ik beginnen bij de Tourism Management Department.

Degree program
In de Degree kunnen studenten kiezen tussen 3 majors. Dus de Bachelor of Tourism Management Degree heeft een major in 1) Adenture Studies, 2) Entrepeneurship, 3) Management.

Elk jaar is 30 ects. De eerste twee jaar bestaat uit 48 ects aan verplichte vakken en 12 ects aan ‘lower level electives’. Dit zijn keuzevakken, dus courses die studenten kunnen doen bij andere schools, bijvoorbeeld de School of Business. Lower level verwijst naar het feit dat het alleen jaar 1 of 2 courses mogen zijn. Als een student een semester op exchange gaat, bijvoorbeeld naar de NHTV, kunnen de verdiende ects worden gebruikt om die electives in te vullen. Een course is 3 of 6 ects, maar meestal het eerste. Dus als je het hier hebt over fulltime studeren, heb je het over een 5 courses program (beide semsters 5 courses). Dit heeft al wat verwarring tussen mij en collega’s opgeleverd omdat wij denken in work load uren van onze studenten als we het over credits hebben.
Na jaar 1& 2 moeten studenten een minimum aan 500 uur gedocumenteerde en relevante werk ervaring kunnen aantonen.

In jaar 3 en 4 komen de echte keuzes. Ten eerste kiest de student een major. Dit zijn:
1) Adventure Studies, 2) Entrepreneurship of 3) Management.

In de major heeft de student 2 verplichte vakken, totaal 6 ects. Vervolgens kan de studenten uit een beperkt aantal vakken kiezen binnen de major voor 18 credits. Vervolgens kiest de student een minor voor 12 credits. Dit mag niet hetzelfde onderwerp zijn als de major. Bij de school of Tourism kunnen ze kiezen tussen de minors 1) International Advernture Tourism Development, 2) Adventure Studies, 3) Entrepeneurship. Maar ze kunnen ook een minor kiezen die op een andere school wordt aangeboden, bv de minor marketing bij de School of Business. Vervolgens moeten ze 12 credits aan lower level electives en 12 credits aan upper level electives kiezen (dat zijn dus 3e en 4e jaars vakken van andere schools).

Het blijkt ook dat veel toursim management studenten hun minor bij de School of Business doen. Andersom trekt de Tourism Managment Department weinig studenten van andere schools aan om een minor te volgen.

Diploma
Binnen Tourism Management kunnen studenten 4 soorten diploma’s halen:
1) Event and Conventions Management
2) Resort and Hotel Management
3) Sports Event Management
4) Tourism Managment.

De eerste 2 zijn diploma’s waar veel studenten voor komen. Sports Event Management moet zich volgens mij nog bewijzen en is in een ontwikkelingsfase. Van de laatste willen ze graag af. Ik heb begrepen dat in het oosten geen degree in tourism wordt aangeboden, dus dat ze veel Tourism diploma studenten aantrekken die in jaar 3 kunnen instromen en zo hun degree te kunnen halen. Ook wordt het studenten wat afgeraden een diploma in Tourism te doen en door te gaan voor de Degree omdat de kansen op de arbeidsmarkt vergroot.

Opvallend vond ik wel, toen ik bij de informatie sessie was over studying abroad, heb ik daar 2 Tourism Management studenten ontmoet. Uiteraard heb ik ze aangesproken om de NHTV te promoten. De eerste vraag die ik kreeg was of je een diploma kon halen bij ons (?!).

De diploma programs zijn aardig pre-set. Er zit hier een minimum aan keuze vakken. De keuze beperkt zich tot de keuze van een vak in een bepaald vakgebied, zoals economy.

Ook bij de diploma’s zijn de studenten verplicht om ‘Before graduating, and in order to receive the Diploma, students must complete a minimum of 500 hours of relevant work experience in the industry’.

Studenten kunnen dit op eigen houtje doen of via de CO-OP option, maar daarover later meer.

Certificates
Ten slotte bieden ze twee Certifcate programs aan. Event Management (online) van 15 credits (1 semester) en Aboriginal Tourism Certificate van 30 credits (1 jaar). Ook hier zijn de vakken pre-set.

Organisatie
In de eerste twee jaar wordt er voornamelijk door de department ingeroosterd en houden ze cohorts bij ekaar (groep studenten die dezelfde richting hebben gekozen). Daarna hangt het echt af van wat de student kiest. Dus studenten kunnen bij allerlei ‘soorten’ studenten in de klas zitten. Ik heb de indruk dat de autonomie groot is. Een docent geeft een bepaalde course, er is natuurlijk een course outline, maar voor de rest vult de docent dat naar eigen inzicht in. Bijvoorbeeld de collega die nu het vak Event Tourism geeft (ik ga daar ook een gastcollege geeft) heeft een tweetal projecten met zijn klas opgezet. Het eerste project betreft de betrokkenheid van de studenten bij het filmfestival in Kamloops en het tweede project betreft de organisatie van een metall avond iswm social workers om een bepaalde subgroep jongeren in Kamloops te bereiken. Of, waar ik al eerder over berichtte, een collega die een excursie in last naar de Aboriginals reservaat. Ook is er een collega die nu een Research Course geeft waarbij wordt samengewerkt met tourism organisaties die betrokken zijn bij de destination markering. Of een andere collega heeft studenten de opdracht gegeven een poster presentatie te maken over tourism organisaties die een best practice zijn wat betreft sustainability. Vaak worden voor deze extra opdrachten geen cijfer gegeven, of telt het maar marginaal mee.

De multiculturele samenleving: Canadians & Aboriginals

Ik heb net lang tijdens de lunch pauze met een collega zitten praten over de rol en plaats van de native people, of First Nations, of Aboriginals, of Indians, in Canada. Dat geeft een heel interessant perspectief op de multiculturaliteit in Canada. Het is me de afgelopen weken opgevallen, en zeker ook tijdens de Teachers Practicum Colloqium van afgelopen maandag, dat er veel 'effort' wordt gestopt in het geven van een voice aan First Nations. Vandaag heb ik daar wat achtergrond informatie over gekregen. First Nations en de Canadesen, of beter gezegd the offspring of the Europeans die zo'n 500 jaar geleden Canada als land toe-eigenden, leven erg gesegregeerd. Toen de Europeans hier kwamen zijn er allerlei treaties getekend over land eigening etc. Aborginals zijn in reservaten 'gestopt' en vandaar uit gecontrolleerd. De Aboriginals leven in 'bands' wat je kan zien als een soort tribe. Grappige anectdote tussendoor is dat vorige week woensdag ik de open avond van de de School of Tourism heb bijgewoond. Hier waren toen 3 Aboriginal geinteresseerden en toen ze over de 'bands' begonnen te praten, heb ik me afgevraagd wat het er toe deed dat ze in een band speelden? Ja, als Europeaan ben je hier soms wat dom naief. Anyway, wat ik begrepen heb, is dat de bands zeg maar soort communities vormen en hen wordt toegestaan te vissen en te jagen voor eigen levensonderhoud. Canadesen mogen niet altijd zo maar vissen en jagen, dat is streng gereguleerd. Aan de ene kant vallen de Aboriginals onder de Indian Act, die dus zulke dingen toestaan. Aan de andere kant worden Aborigals weinig toegestaan, want als ze bepaalde businesses wilde ondernemen buiten het reservaat kon dat weer niet vanwege bv de bescherming van wildlife. Eigenlijk zitten ze dus constant in de spagaat en moeten ze op hun reservaat blijven. Wat er ook gebeurd is, is dat vanaf 1870 kinderen van Aboriginals uit hun community werden gehaald en op residential schools werden geplaatst om zo meer 'productive members of the Canadian society' te worden. De katholieken runden deze scholen en de bedoeling was min of meer Aboriginal kinderen te assimileren in de Canadese society. Echter veel misstanden hebben daar plaatsgevonden. Naast het feit dat kinderen uit hun vertrouwde omgeving worden weggerukt en zich anders moeten leren gedragen omdat dat 'goed' is, vonden er ook misstanden als sexueel misbruik plaats. De last government-run Indian residential school is in 1996 gesloten.

Zo'n 20 jaar geleden is er in British Columbia ontdekt dat in de tijd dat Europeans hier kwamen er nooit treaties zijn getekend. 95% van het Canadese land is 'from the crown', dus public land. Met deze ontdekking bleek dus dat 95% van het land eigenlijk nog steeds de Aboriginals toe behoord. Het provinciale bestuur van BC heeft dit ook erkend en Aboriginals hebben nu een soort 'veto' gekregen. Bijvoorbeeld, er is een voorstel geweest om de ski resort Sun Peaks (hier vlakbij, zie mijn foto's) uit te breiden en de Aboriginals hebben dit tegen gehouden. Ik heb de indruk dat met name in BC deze erkenning groot en duidelijk is gedaan in vergelijking met andere provincies in Canada. De geschiedenis is wel gelijk, maar deze erkenning typeert BC.

Wat ik al zei, Aboriginals en Canadians leven heel erg gesegereerd. Er is echt een compleet cultuur verschil, of misschien ook wel cultuur shock te ondergaan binnen een paar kilometers afstand. Mijn collega vertelde dat in het kader van een course hij met studenten naar de Aboriginal reservaat van Kamloops is geweest. Toen hij vroeg in de klas wie Aboriginals in kennis- of vriendenkring had, was dat niemand en maar 1 of 2 studenten hadden ooit een Aboriginal ontmoet. Ter voorbereiding moesten de studenten naar een Aboriginal activiteit wat toevallig in die periode gehouden werd op TRU om te interacteren met Aboriginal peers. Het bleek dat deze studenten dat dood en dood eng vonden! Mijn collega moest min of meer de script uitschrijven hoe ze dat moesten doen en aanpakken. Er zijn veel vooroordelen over Aboriginals: dat ze lui zijn en aggresief, en de studenten waren bang voor ze. Ook wordt bijvoorbeeld op school tijdens geschiedenisles niets over de geschiedenis dan wel de cultuur van de Aboriginals verteld. Er is dus sprake van veel ontwetendheid. Ook vertelde hij dat er dus een enorm cultuur verschil is. Hij was vooraf op het reservaat geweest om te overleggen of hij kon komen met de studenten en hoe ze dat gingen aanpakken. Daarna volgde het herkenbare verhaal dat ze niet terug mailden en een tijdschema of agenda niet belangrijk vonden. Mijn collega had dus ook tegen de studenten gezegd 'ik heb geen idee wat er precies gaat gebeuren, maar we gaan er met een open mind naartoe'. Bij aankomst hadden de studenten ook min of meer verwacht dat de chief met een tooi op z'n hoofd en in tradionele kleding hen op zou wachten. Hij liep gewoon in spijkerbroek en leren jas en benoemde dat ook!! Dit is ook een soort van Orietalisme, de Canadesen maken een soort 'exotic' figuren van de First Nations.

Tijdens dit gesprek kwam er een andere collega bij zitten en met haar ging eigenlijk het gesprek verder. Zij benadrukte dat er veel problemen waren onder de Abroiginals, wat Rob me trouwens ook had verteld. Ze leven echt aan de onderkant van de samenleving. Er zijn alcohol problemen en bv veel diabetis. Ook vertelde zij dat Aboriginal studenten het moeilijk kunnen waarmaken op TRU, of welke universiteit dan ook. Het is een enorme cultuurshock voor een Aboriginal om zich aan te passen aan de regels, normen en waarden van de Canadese univerisiteiten en school systeem. Aan de andere kant is er sprake van totale ontwetendheid en onbegrip aan Canadese kant. Zo vertelde afgelopen maandag een afgestudeerde Aboriginal TRU student tijdens een van de workshops dat tijden haar studie een geograaf (docent) in de klas had gezegd dat voor de aankomst van de Europeanen in Canda, de bergen nog geen namen hadden. Voor haar was dat als een klap in haar gezicht, maar als enige Aboriginal student in de klas, sta je niet op om eens even je docent een les te geven in geschiedenis. Ook vertelde ze dat een bepaald boek werd besproken in klas geschreven door een Aboriginal. Vervolgens was de vraag van een klasgenoot aan de docent waar toch alle woede in de toon vandaan komt , waarop vervolgens de docent Jo-Anne aankeek. Ook tijdens de TPC van afgelopen maandag heb ik een huidige Aboriginal student ontmoet (had toen nog niet helemaal door dat bijzonder was. Ik zat toevallig naast haar). Ook zij vertelde dat ze vaak verantwoordelijk wordt gesteld om Canadezen te onderwijzen over de Aborginals. Dat moet dus juist niet gebeuren. Voor ons trouwens ook een les in het kader van diversiteit in de klas!!! Ook viel het me op dat de 2e collega waarmee ik tijdens de lunch aan het praten was een minder genuanceerde mening had. Zij benadrukte de problemen, dat de studenten niet mee konden komen, een lage attendance hadden maar wel alles door de government betaald kregen. Van de ongelijke behandeling en zaken die in het verleden gebeurd zijn, wilde ze niet echt weten. Ook probeerde ik bij haar door te vragen hoe nu toch kan dat de groepen zo enorm gescheiden van elkaar leven. Na 500 jaar zou je toch verwachten dat er een mix is ontstaan, een soort van creolisering. Daar ging ze absoluut niet op in. Waarom weet ik niet.
Nogmaals er zijn dus enorme verschillen in culturele normen en waarden te ontdekken binnen een kleine straal. Ik moet toch vaak denken aan hoe in Nederland de beeldvorming kan zijn over Marokkaanse Islamieten. Daar lijkt het soms wat op, terwijl aan de andere kant het respect en de voorzichtigheid hier eraf drupt. Nu, begrijp dus ook waarom: vanwege de erkenning wat de Aboriginals allemaal is aangedaan te beginnen met het feit dat de treaties nooit getekend zijn. Ik ga en wil nog zeker meer leren over dit onderwerp en daarover berichten op mijn blog. Word vervolgd!

TRU

Boven: Ingang TRU. Onder: Clock Tower Building, waar ik mijn kantoor heb.
Boven: een klein stukje van de Campus. Rechts van de foto is the Old Main Buiding. Links op de foto zie the International Building. Blijkt dat ook in onderlinge omgang een stricte scheiding is. International students bevinden zich in the Internationale Buiding (TRU World zit daar trouwens ook) en domestic students komen alleen in Old Main. Maar daar later meer over.
Onder: uitzicht over Kamloops vanaf the TRU Student Residence & Conference Centre.

Een van de eerste avonden hier was ik uitgenodigd voor een SWIFT bijeenkomst Strong (of Sexy, of Super Intelligent) Women in Tourism. Dit was een social gathering en was op de top floor van de TRU Student Residence & Conference Building. Je hebt dan echt een prachtig uitzicht over Kamloops en de Thompson Rivers (ja, er komen twee bijeen in Kamloops!!). Waar je ook bent in Kamloops, je ziet altijd de Residence (komt hopelijk later nog een foto van).

Sun Peaks resort: 15 februari 2009

Jahaaa, dit weekend ben ik voor het eerst in mijn leven op een ski resort geweest. Heb zelfs een ski broek gekocht!! Als je in wintertime naar Canada gaat en zeker naar dit gebied, dan moet je daar wel naar toe. Gelukkig hebben ze ook wat voor kneusjes zoals ik (die niet kunnen skieen en enigzins motorisch gestoord zijn), namelijk Snow shoeing. Voorheen waren dat van die tennis rackets die je onder je voeten bindt, maar inmiddels is dat een echte fancy snow shoe geworden. Het is voornamelijk bedoeld om je over powdered snow te bewegen. Normaliter zak je enorm weg, maar met de snow-shoes kun je je goed bewegen over de lagen met powdered snow. 's Ochtends hadden Marlies en ik al een rondje gemaakt. Het was toen prachtig weer (al lijkt dat wat minder op de foto's). 's Middags hebben we een guided tour gemaakt. Tijdens deze tour vertelde de guide van alles over de wildlife wat je daar tegenkomt en met name de lynx (een katachtige). Ook hebben we verscheiden sporen van zowel de lynx als haar prooi de Snowshoe Hare gezien!

Heel erg interessant!! Wildlife is hier eigenlijk wel een constant thema, naast sustainability en de 2010 Games. Hieronder het bewijs dat ik daar echt ben geweest!!

Mijn (t)huis

Eindelijk weer even de tijd om wat te schrijven. Ik heb heel veel verhalen in mijn hoofd, maar eigenlijk niet de tijd om er eens rustig voor te gaan zitten en er een verhaal van te maken. De tijd vliegt!!! Ik ben al weer begonnen aan mijn 4e week in Canada en ik merk dat alles veel meer energie kost dan 'normaal'. Ik word dan ook een stuk sneller moe van alles wat ik mee maak. Dagelijks voer je gesprekken met mensen en moet je onthouden wie het is, van welke department en wat er precies gezegd is. Ook merk ik dat, ondanks dat ik de taal goed spreek, je constant heel aandachtig moet luisteren omdat er erg impliciet wordt gecommuniceerd. Ik denk dat eentalige native English speakers niet echt begrijpen hoe het is om je in een andere taal uit te drukken. Tevens spreek ik uiteraard Engels maar alle gesprekken zitten vol met impliciete, contextuele informatie. Ik merk dat als je met non-native speaker praat we meer gewend zijn explicieter te praten en meer 'uitleggend' wat je bedoelt of waar je naar refereert. Maar goed, ik zal hier later nog wel wat meer over zeggen. Ik merk dus wel dat ik erg moe wordt van alle indrukken en dat het korte termijn geheugen echt over uren draait en soms eventjes crasht. Maar het idee van dit bericht was om even wat foto's van mijn huis en de omgeving te plaatsen, dus dat zal ik dan nu ook gaan doen. Ten eerste mijn huis:

Boven: Hier woon ik! Ik woon 'beneden'. Dus als je de voordeur doorgaat stap je via de gang mijn woonkamertje binnen. Omdat het huis tegen de berg is aangebouwd en mijn slaapkamer aan de achterkant van het huis ligt, is deze dus een soort 'basement' en deels in de berg, onder de grond.

Onder: Mijn straatje Gleneagles Drive

Dit is mijn woonkamertje, de bank ligt heerlijk!!

Mijn slaapkamer, met een kleine walk-in closet .

Gangetje. Einde links is mijn kantoortje, einde rechts de badkamer en rechts in het midden de was machine & droger.Badkamer met wastafel, toilet en een bad/douche.

Onder: uitzicht bij nacht. Ik zit aardig hoog: Upper Sahali, wat de 'goede' wijk is in Kamloops. De lichtjes die je ziet is dus Kamloops.

Boven: uitzicht vanaf Gleneagles Drive (voor mijn huis) bij daglicht.

Een eerste cross-culturele analyse

Ik heb er over na zitten denken in hoeverre ik nu in de 'culture shock curve' pas. Nu, is het natuurlijk zo dat Canada en Nederland beide westerse samenlevingen zijn. De roots van Canadezen in Europa, en zeker ook in Nederland, is groot. Het kan toeval zijn, maar het viel me op hoeveel mensen ik (relatief) al heb ontmoet die ouders, grootouders of schoon (groot)ouders uit Nederland hebben. Tevens spreek ik de taal, dus de culturele afstand is in die zin niet groot en ik zie mezelf dan ook niet echt heftig door deze curve heen gaan. Wat ik wel herken is dat je even moet 'intunen', zoals ik dat noem. In mijn studie aan de UvT heb ik tijdens het vak Taalverwerving geleerd dat baby's intunen op de taal dat hen in de directe omgeving wordt aangeboden. Een baby brabbelt eigenlijk alle klanken die in alle talen voorkomen, maar door het taal aanbod wat hij/zij krijgt 'tuned de baby in' (zoals het zoeken naar de juiste frequentie op de radio) en maakt zich dat eigen en 'verleerd' de rest van de klanken. Dit verklaart ook (even kort door de bocht) waarom kinderen zo makkelijk twee of drietalig opgevoed kunnen worden. Ik ben nu 12 dagen in Kamloops en heb het gevoel gehad dat ik ook aan intunen ben geweest. Waar de omgeving in eerste instantie vreemd en oneigen overkomt (waar is hier toch in vredesnaam het winkecentrum??), is het nu alledaags, gewoon, misschien al wel vertrouwd 'normaal'. Ook de fysieke omgeving van bergen met sneeuw, voetpaden als ijsbanen en de many pick ups die langs je razen , de enorm grote winkels zijn 'vertrouwd normaal'. Toch is het interessant om eens wat eerste voorzichtige cross-culturele observaties op te schrijven voordat ik hier allemaal echt aan begin te wennen en het 'normaal' begin te vinden en ik in adjusment fase verkeer. Bij deze dus een eerste vergelijking met ons Hollanders.

De Canadezen bevolken met 32 miljoen een land dat 250 keer zo groot is als Nederland. 'Ruimte' is hier een ander begrip dan bijvoorbeeld in Nederland. En, volgens mij, heeft dat gevolgen tot verschil in gedrag. Vandaag tijdens lunch onmoette ik weer nieuwe collega's en een collega vroeg me wat ik van Canada vond en begon zich al wat te verontschuldigen dat ze hier 'not so civilised ' waren. Ik denk dat ze wellicht bedoelde dat ze vindt dat ze niet zo 'gemoderniseerd' of misschien beter gezegd, niet zo 'urban' zijn in Kamloops. Maar 'civilised' wat ik even vertaal als 'beschaafdheid' vind ik de Canadezen wel ten opzichte van de Nederlanders. Mijn analyse is als volgt:

Wij Nederlanders moeten onze (persoonlijke) ruimte bevechten. In Canada is er ruimte zat, dus hoeft dat niet en geeft iedereen elkaar dan ook de ruimte. Dit uit zich op de volgende manieren: auto's laten je als voetganger altijd voor! Hoe druk de weg ook. Ik kan hier maar niet aan wennen en beland nog regelmatig in een miscommunicatieve situatie met de automobilist. Mijn gewoonte is om achter de auto langs te gaan, anders rijdt ie je van je sokken. Wij Nederlanders bevechten onze ruimte op de weg. "Ik ben heer en meester en de rest gaat maar aan de kant", is volgens mij vaak de houding, of in ieder geval eerder regel dan uitzondering. Nou geef dan in ieder geval toe dat we wel graag (soms met een wat aggresieve toon) zaniken en zeuren over hoe slecht die ander wel niet kan rijden "dat zie je toch??!!"

Iedereen houdt hier de deur voor elkaar open of 'lines up'. Maak niet uit waar je bent, er wordt een ruime rij gemaakt en iedereen wacht geduldig. In Nederland kennen we dat veel minder. We dringen gewoon voor en vechten voor de eerste plaats of plek. Hoe vaak ben ik in de cantine op school wel niet studenten of collega's gepasseerd die nog een broodje stonden uit te kiezen. "Ik heb al wat ik wil, dus heb ik heb het recht om voor te gaan", is toch de acherliggende gedachte die we hebben. Hoe hard moet je de NS bus wel niet binen dringen als er een trein uitvalt, of denk je echt dat om een kaartje van de Rolling Stones te bemachtigen we netjes in ruime rij gaan staan? Nee, dat doen we niet.

Men bedankt ook hier de buschauffeur. Als je achter uitstapt, roep je gewoon keihard door de bus 'thank you', waarop het antwoord dan ook is 'you're welcome' of 'have a nice day'. Iedereen is open en vriendelijk, groet elkaar en zoals ik in een van mijn eerdere berichten op dit blog al meldde ,werd ik in Vancouver al gecontronteerd met het feit dat wij Hollanders toch een contante wantrouwige houding hebben naar anderen (zelfs als docent ICC die graag dit avontuur aangaat en zo veel mogelijk wil leren en opzuigen van iedereen die ze ontmoet).

Voor alles IS hier ook ruimte. Zelfs in Vancouver ga je gewoon met de auto naar het restaurant: Pakeerplaats? Geen probleem!; Parkeergeld?, Nauwelijks, daar lach je om. Kun je je in Amsterdam toch niet voorstellen? Zelfs niet eens in Breda. Doordat er ruimte is hebben Canadezen dus ook de ruimte om alles zo convenient mogelijk in te richten. Ik denk dat bijna iedereen hier haast wel een pick up voor de deur heeft naast een gewone family car. Merendeel van de huizen zijn vrijstaand. Je hebt Drive Thru's voor het pinnen, om je kopje koffie te halen of een donutje, en, wat ik al vaker heb geschreven, alle winkels zijn in principe groot. En tevens koop je ook alles in extra grote verpakking. Een drie liter appelsap jerrycan is normaal. "Wat? Je wilt wat? Een liter???"

Hier hoef je niet te vechten om je ruimte of je plek waar dan ook op te eisen. In Nederland zijn we volgens mij daarover in constante strijd met elkaar wat zich uit in de dagelijkse omgang met elkaar, en wellicht ook een (van de) verklaring(en) is van de Nederlandse wereldberoemde claim of bescherming van de eigen privacy.

Mocht je hier een andere analyse op hebben, dan hoor ik het graag.

Groeten uit Kamloops,

Nicoline