In de klas!

Het semester loopt hier op het einde en dat leek me een goede aangelegenheid om nog eens aan collega's te vragen of ik een les mag bijwonen. Inmiddels kennen ze me een beetje en aan het einde van het semester kan ik ook enig indruk krijgen van het niveau. De invitations stromen binnen, dus ik heb inmiddels 3 lessen bezocht en ga morgen ook nog naar twee lessen.

Mijn eerste algemene indruk is dat inhoud erg overeenkomt met wat wij doen. Ik zie daarin veel gelijkenissen. Uiteraard is hun toepassingsgebied Toerism en zijn we binnen AfL meer bezig met Leisure. Ik weet helaas te weinig van onze Tourism programma's af om daarmee een goede vergelijking te maken.
Ten tweede vind ik dat zij studenten veel beter leren wat goed academisch schrijven is dan wij. Wat zij doen in de lessen is zeker toegepast en lijkt dus erg op wat wij doen, maar er wordt veel meer van studenten geeist dat zij op een juiste manier refereren, en dat ze andere onderzoeken betrekken in hun conclusies. Ik heb net een rapport gelezen van een student nav een derde jaars research klas. De wijze waarop deze student rapporteert over kwantitatief onderzoek is op een niveau wat zelfs onze Ircalt studenten niet tot nauwelijk haalden (de inhoud even daar gelaten!!). Ik denk dat we daar echt van kunnen leren! Ik weet ook van Kyra dat zij ESL studenten hierin schoolt en de wijze waaop ze dat doet, sprak me erg aan. Aan het einde van deze cursus of training moeten studenten een paper schrijven over een topic naar keuze en dit mag alles zijn. De inhoud wordt niet beoordeeld. Kyra zei dat vaak het onderwerp 'legalisering van soft drugs' bijvoorbeeld wordt gebruikt. Er wordt alleen beoordeeld op hoe de studenten rapporteren. Dus met voor en tegen argumenten, juiste referenties en citaten etc. Dat is een skill dat onze studenten gigantisch missen, zeg ik even zelf-reflectief!

Oke, even de drie lessen op een rij. Ten eerste heb ik TMGT 413 Tourist Behaviour bezocht. Dit was het laatste hoorcollege dat Lian gaf voordat studenten hun eindpresentaties moeten gaan doen. Het onderwerp was 'Destination Loyalty' en de link tussen motivation, satisfaction en loyalty. Wat ik goed vond aan deze les is dat Lian een onderzoek gebruikte van Yoon & Uysal (2005) en aan de hand daarvan met de studenten praatte over de link. Wat wij meer doen is de modellen of beter gezegd de theorieen erin gooien zonder studenten kritisch te maken of er uberhaupt wel een 'bewezen' link of beter gezegd causaliteit is tussen de theorieen en modellen. En uiteraard is de 'million dollar question' die elke marketeer in ieder geval wil weten hoe die link precies in elkaar zit. Lian heeft de theorieen die de onderzoekers hebben gebruikt besproken tav van motivation en satisfaction. Motivation houdt dan met name push en pull factoren in en voor satisfaction zijn verschillende modellen de revue gepasseerd. O.a. een model dat erg lijkt op het model van Mazursky dat wij gebruiken. Uitkomst van dit onderzoek was dat push factors tot tourist satisfaction leiden maar pull factors eigenlijk alleen maar tot een neutrale attitude. Echter push factoren zijn wel gelinked aan destination loyalty. Deze wijze, om vanuit onderzoek en wat aangetoond is in onderzoeken te praten over hoe je modelen kan gebruiken en wat ze betekenen voor een tourist manager, spreekt me erg aan. Ik vind vaak dat onze studenten theorieen en modellen als invuloefeningetjes gebruiken, en dat doen ze omdat wij ze het niet beter leren, denk ik. Ik wil zeker thuis er over nadenken hoe we hierin een omslag kunnen maken. Ook zag ik in de 'final thoughts' van Lian veel overeenkomsten in met onze Imageering benadering en dan met name een parallel met het model van Van Gool & Wijngaarden. De laatste twee vragen waren: Do some tourists have a more of a natural tendency to become loyal? en, Can a makerteer really influence loyalty? Ik moest meteen denken aan het model wat wij gebruiken van de 'staged event' en de 'socio-psychological framework' dat leidt tot een bepaalde beleving. Want dat is de million dollar question. Vanaf volgende week presenteren studenten in duos hun literature reviews (iets wat wij ook niet doen) waarbij ze een link moeten maken met de onderwerpen en onderzoeken die besproken zijn in de klas.

Toen naar Billy's class TMTG 405 Event Tourism. In deze klas deden 4 groepen hun eindpresentatie over hun project. Wederom enig feest van herkenning. De eerste 2 groepen hadden het onderwerp Volunteer Management en de laatste 2 groepen 'product development'. Aan deze klas heb ik ook mijn gastcollege Imagineering gegeven. De eerste groep moest het toepassen op de Canoe regetta. Het ging om het aantrekken van nieuwe vrijwilligers maar ook om het management ervan, omdat de opdrachtgever had aangegeven dat de harde kern vrijwiligers 'burn out ' verschijnselen had. De meiden hadden veel onderzoek gedaan, maar bleven in mijn ogen toch aan de oppervlakte. Ze benoemden alleen maar pull factoren ter motivatie maar hadden eigenlijk geen idee wat iemand bewoog (dus push factoren) om vrijwilliger te worden. Ook hadden ze een rits aan aanbevelingen en bleven ze aan de veilige kant. Als je op 10 paarden wedt, is er altijd wel een die wint. Ook kwamen ze niet goed uit vragen die ik stelde over wat voor soort iemand nu vrijwilliger daar zou willen worden. Wat ik goede ideeen vond was om te werken rondom het idee van 'friendly competition' en een buddy systeem onder de vrijwilligers in te voeren.

De tweede groep had de motivatie (vanuit push) om vrijwilliger te worden veel beter onderzocht en kon daar ook duidelijk meer over zeggen. Hun opdrachtgever was de Intermontane Challenge wat een biker challenge is. Hun probleem was met name dat de opdrachtgever geen vrijwilligers kon krijgen en dit duidelijk te maken had met hoe de opdrachtgever met potentiele vrijwilligers communiceerde. Wat ik goed vond aan hun presentatie was, naast de goede analyse omtrent volunteer motivatie, zij een vergelijking hadden gemaakt met een 'held' de Wistler Cup. Echter ook zij bleven aan de veilige kant met heel veel aanbevelingen en ze durfde geen keuzes te maken. Op mijn vraag wie 'leaders' waren binnen deze community en wie je dus als eerste erbij moet betrekken om een soort 'movement' te creeren, kwamen ze niet uit. Ze vonden dat ook eigenlijk niet.

Het grappige aan deze twee voobeelden en mijn feedback is dat ik heel erg op push factoren en waarden, emotionele binding met het event, ging zitten. Sommige studenten waren ook in Lian's klas, dus de connectie was makkelijk voor mij gemaakt.

De laatste twee groepjes vond ik erg goed maar die hadden meer ook ruimte om creatief te zijn. Zij moesten een nieuw product ontwikkelen voor de Kamloops Heritage Railway om een nieuwe doelgroep aan te trekken. Groepje drie kwam met een vampire train en het laatste groepje met een moordspel. De laatste groep was duidelijk het sterkst en had het erg goed onderbouwd. De derde groep was erg verrassend maar kon pas in de beantwoording van mijn vragen wat geloofwaardiger worden omdat ze toen beter inzicht gaven in het waarom van de keuze van een Vampieren thema wat op zich helemaal niks met train heritage te maken heeft.

Dus het was erg leuk om dit bij te wonen en een feest van herkenbaarheid. TRU studenten zijn gewoon net als NHTV studenten, maken dezelfde fouten, spelen soms op dezelfde fronten op safe maar kunnen ook enorm creatief zijn.

Vandaag heb TMGT 305 Reserach in Toursim bijgewoond, gegeven door Rob. Het gaat hier om de opzet en uitvoer van toegepast onderzoek. Rob zorgt er altijd voor dat er een daadwerkelijke opdrachtgever is en studenten moeten dan ook altijd het 'veld' in. Wat dat betreft is het 1 op1 te vergelijken met wat Marcel nu in de ILM doet. De organisatie is anders.

De klas loopt onder leiding van Rob het hele onderzoeksproces door en nu zijn op het punt beland dat ze data uit SPSS moeten gaan genereren en deze gaan interpreteren. Wij laten onze studenten hierin vaak los en verwachten dat ze dat gewoon goed doen. Wat ik erg goed vond aan deze les van Rob, en een les voor ons, is dat Rob tabellen had gemaakt van 2 vragen (frequencies en percentages) en met de klas al zijn overwegingen besprak. Dus, welke N neem je op een vervolg vraag als 90% van je steekproef niet meer mee doet. Neem je valid of real % en hoe rapporteer je hier nu over. Ook de rol van bias, wel of niet generaliseerbaar, wat voor sample het is (in dit geval self selected) en welke consequenties dat heeft en hoe je daar nu over rapporteert. In de tweede deel van de les liet hij een T toets zien en begon met de studenten te praten hoe ze nu kunen vast stellen of er daadwerkelijk verschil tussen de twee gecreerde groepen was. Uiteraard, net als onze studenten, kwamen de studenten met allerlei 'logische' redenen, behalve de statistische, dus de significantie. Was leuk om te zien, herkenbaar, maar ook leerzaam omdat ik nogmaals vind dat wij studenten niet tot nauwelijks begeleiden in hoe ze nu goed rapporteren en welke overwegingen je allemaal moet maken. De opzet is wel inductief en niet deductief, dus er zitten geen vooraf opgestelde hypotheses in de vragenlijst verwerkt die getest worden.

Al met al, een leuke indruk, feest van herkenning. Doet me ook goed. Ik stuur hier graag onze studenten naartoe. En leerzaam. Ik zie verbetering mogelijkheden voor ons. Qua niveau vind ik het lastig om hier een oordeel over te vellen. Het is zeker niet hoger als bij ons, maar ook niet lager. Dus ik denk dat het aardig gelijkwaardig is, accenten zijn alleen anders en het onderwijs is anders georganiseerd.

groetjes uit een Kamloops waar de zon schijnt en de wind is gaan liggen!! jippie ajee!

A true Canadian weekend

Afgelopen weekend, 14 en 15 maart, ben ik met Kyra, Dave & Clair mee geweest naar hun cabin at the lake near Sun Peaks. Kyra is mijn ICC maatje op TRU en Dave is een echte ambachtsman die wooden lodges maakt. Dit huis, waar we het weekend hebben gespendeerd, is zijn zo gezegde 'thesis'. Het heeft hem 20 jaar gekost het huis af te bouwen (niet aan eenlopend uiteraard). Dave is een echte craftsman en houdt erg van om combinaties van verschillend hout te gebruiken in wat hij maakt. Het huis is echt waanzinnig mooi en staat ook vol met allerlei mooie meubels die hij gemaakt heeft. Op dit moment wonen ze downtown in Nothern Shore. Een paar jaar geleden hebben ze daar een oud huis gekocht uit de jaren '20 en in 6 maanden gerenoveerd. Helaas heb ik daar geen foto's van, maar het is echt een complete metamorfose. Ik heb het oude huis op foto's gezien, je herkent het gewoon niet meer. Het idee was om dit huis met winst te verkopen, maar door de economische crisis gaat dat nu niet. Wel hebben ze huurders voor het huis gevonden, dus in april verhuizen ze naar de lodge en gaan daar permanent wonen. Hier wat foto's van de lodge:

De voorkant. Dit zie je als je aankomt rijden

Als je voor het huis staat, is deze foto aan de rechter zijkant genomen.

Als je voor het huis staat, is deze foto aan de linkerkant genomen.

Zodra je hier aankomt, voel je gewoon dat je uit het dagelijks leven in Kamloops ontsnapt. Je hebt geen bereik op je cell phone, het water komt rechtstreeks uit de creek die daar loopt en het huis wordt verwarmd met een systeem dat is gebaseerd op het stoken van hout. Je hebt hier geen toegang op gemeentelijke voorzieningen, dus met gas stoken is waanzinnig duur, plus de warmte van hout stoken in dit systeem, geeft een veel aangenamere warmte in het huis. Het huis ligt ten opzichte van Kamloops een stuk hoger (het is ongeveer een half uur rijden) en er ligt hier dus ook nog een dikke laag sneeuw. Het is echt meteen laarzen en makkelijk kleren aan. Het gebied rond de lake is private owned. Er staan zo'n 5 huizen op. Dave is hier opgegroeid en eens was al dit land van zijn vader. Nu hebben ze alleen nog dit huis met een stuk land erbij. Aan de achterkant van het huis is een meer, en dus alleen die 5 huizen hebben toegang tot dit meer. Het is dus min of meer prive. Aan de achterkant hebben ze ook een dock, en Kyra vertelde me dat met die dock floaten op het meer, of bv met feestdagen vuurwerk op zetten en midden op het meer afsteken. Hier een foto van de achterkant met uitzicht op het prive meer.

Het huis heeft 3 lagen, en ze verhuren elke laag. Dit weekend woonden er nog 3 jongelui en de 4e was er net uitgetrokken. Dit zijn over het algemeen jongeren die op Sun Peaks werken (de skiresort, wat op zo'n kwartier rijden afstand ligt) in het seizoen. De basement, waar ik nu geslapen heb, heeft een eigen slaapkamer, woonkamer, keuken en badkamer. De 1st floor heeft een grote woonkamer met open keuken, een badkamer en een masterbed room en de 2nd floor heeft 2 slaapkamers en 2 badkamers. Op het moment dat wij er waren was de 2nd floor verhuurd.

Kyra en ik waren er al wat eerder en hebben rond gewandeld op het terrein zodat ik een idee kreeg van het gebied. Later kwamen Dave, Clair (Kyra's 4-jarige dochtertje) en de honden Twiggy (een oude, blinde en dove hond) en Zorro (een oude compleet seniele hond) aan in een waanzinnige truck (stuur aan de linker kant). Echter de truck kwam halverwege vast te zitten.

's Avonds hebben we heerlijk gegeten. Ook echt op z'n Canadian buitenleven manier. Steaks op de BBQ, en ik heb hout gehakt om de openhaard aan te steken. Zie hier het bewijs:

Het was een heerlijke relaxte avond, met een wijntje, een knapperend haard vuurtje en een waanzinnige Canadian atmosphere.

De volgende ochtend bleek er een drama te zijn ontstaan. Een van de huurders heeft een 4 maanden oude kat, Gilbert. Om 4.00 's nachts had Dave een van de honden er even uit gelaten en die was achter een dier aan gerend. 's Ochtends bleek dat dat dier Gilbert the cat te zijn en Gilbert was in een 20 meter hoge boom was geklommen en durfde er niet meer uit. We zijn toen aan de slag gegaan om die kat proberen te redden. Dave heeft hiervoor echt z'n leven gewaagd en is erg hoog in die boom geklommen:

Deze foto's zijn 's middag genomen, nadat we erug kwamen van Sun Peaks en nieuwe pogingen hebben gewaagd de kat te redden. De 2 foto's onder elkaar heb ik meteen achter elkaar genomen om een indruk te krijgen hoe ontzettend hoog die boom was. Gilbert zat echt helemaal in de top en het was te gevaarlijk hoger te klimmen omdat de takken echt te dun zijn om het gewicht te dragen.

Dit is een foto van Dave en hoe hoog hij geklommen is: Als je goed kijkt, zie je in de top iets zwart-wits, dat is Gilbert, in de top van de boom. Dus Dave is echt belachelijk hoog geklommen. We hebben alles geprobeerd: blikje zalm op een stok om hem naar beneden te lokken, gerammeld aan de boom, wellicht zou hij een paar meter vallen, en kon Dave erbij. De dierenbescherming gebeld, de brandweer gebeld. Maar alles zonder succes. Ik weet dat Dave vandaag (maandag de 16e) wederom terug gaat om die kat eruit te proberen te krijgen, want die houdt het niet een nacht langer vol in die boom.

Maar goed, na de eerste red pogingen, een true Canadian ontbijt: pancakes met appel en uiteraard Maple siroop! Bacon, eggs, gebakken aardappelen: echt heerlijk. Toen ski broeken aan en op naar Sun Peaks. Ik had snow shoes van een collega geleend, gezien ik niet ski en ben 's ochtends heerlijk in mijn eentje in een totaal eenzaam gebied gaan snow shoe-en. Heb een aantal eekhoorntjes gezien, en de ochtend was heerlijk: strak blauwe lucht en een zonnetje.

Met lunch hebben we elkaar ontmoet in een pub. Het weer was omgeslagen: grauw en het begon enorm te sneeuwen. Claire was niet echt lekker (wel gaaf hoor om zo'n klein 4-jarig meisje op haar skis naar beneden zien te komen). Ik had geen zin om in een enorme sneeuwbui te gaan snowshoe-en, dus Kyra, Claire en ik hebben wat rondgewandeld in de stad zodat Dave nog een paar runs kon maken. Wat ik al eerder zei, zo'n weekend ben je echt even totaal weg van je dagelijs leven. Is toch geweldig als je dat elk weekend gewoon kan doen?!!

Terug in de cabin hebben nog veel tijd gespendeerd om Gilbert te redden, maar dat mocht niet baten. We hebben gewacht tot het baasje van Gilbert er was en ook nog met hem wat pogingen ondernomen. Ik zal vandaag eens informeren hoe het is. Vervolgens moesten we nog de truck die vast zat uit de sneeuw en ijs duwen en toen konden we weer afzakken naar het stadse Kamloops. Een heerlijk weekend en een true Canadain experience!

een filmpje van Kamloops

Bij deze een promofilmpje van Kamloops. Geeft je enig idee in welke omgeving ik hier leef!

http://www.solutiongroup.ca/ourwork/CoKflash.html

A unionised environment

Afgelopen woensdag (25-2-09) ben ik bij Jan Petrar wezen eten. Zij heeft destijds Marcel gesproken en zo is het allemaal ontstaan dat ik hier nu ben. Ze zat midden in een verhuizing, dus het was er allemaal even niet van gekomen. Ik had gevraagd om een rondleiding bij TRU World en wat 'zakelijke' issues met haar te bespreken en dan wordt je meteen thuis uitgenodigd voor het diner. Van zowel de rondleiding als de zakelijke bespreking komt dan niet veel, maar dat overkomt me steeds hier. Ik word dan voor iets sociaals uitgenodigd en op een of andere manier is het dan niet meer gepast om over de zakelijk dingen te beginnen. Of ik ben dat niet gewend en is het Hollands om bepaalde gespreks onderwerpen alleen passend in bepaalde contexten te vinden. Ik weet het niet. Maar goed. Jan woont buiten Kamloops dus ze had een vriend, Geoff, ook uitgenodigd zodat ik met hem mee terug kon rijden naar Kamloops. Grappig detail om te vertellen is dat die dag (5 dagen geleden!!!!) er een sneeuwstorm hier was. Koud!!!!! Brrrrrr. We dachten ook even die avond dat we ingesneeuwd zouden raken (was natuurlijk wel een leuk verhaal geweest). Vanaf gisteren is hier de temperatuur goed boven nul en alles begint te smelten. Vandaag was het een enorm zonnige dag. Tja, Canada en climat change.

Maar goed. Geoff heeft zoooo ontzettend veel gedaan internationaal gezien dat het soms lastig was voor mij om zijn verhalen bij te houden. Hier even kort zn CV: Coordinator refugee program voor de World University Service Canada, manager programs at AFS Intercultural Programs, at Tru is hij manager Study Abroad (wat Jan nu doet), director of the Indian Campus en manager International Marketing geweest. Nu is hij Business Development Director Canada of the Study Group Australia. Volgens mij is hij in elk Europees land geweest en heeft ook een tijd in Nederland gewoond. We hebben woensdag erg leuk over internationale ervaringen zitten kletsen, of beter gezegd hij heeft me veel verteld. Meest bizarre situaties waarin hij terecht is gekomen. Afgelopen zaterdag hebben Jan en ik bij Geoff gegeten en zijn we daarna naar een productie van alternatief theater geweest. Ontzettend slim en geestig in elkaar gezet. Zeer creatief!! Ik heb enorm gelachen. Maar goed, dit wilde ik allemaal niet schrijven, maar over de unionised environment op TRU waar ze me afgelopen zaterdag over vertelden. Elke laag in TRU heeft zijn eigen union, of in ieder geval staff en faculty members hebben een union (een verschillende). Administrators hebben volgens mij niet echt een union. De union van staff is Cupe, zo worden ze dus ook wel genoemd. Het blijkt dat met name de Kamloops Cupe union enorm lastig is en heel veel macht heeft. Als er bij TRU World een vacature is, geeft Cupe gewoon de kandidaat, dus je houd sollicitatiegesprekken voor de vorm. Bij TRU World kunnen ze nog wel wat eisen in brengen, zoals internationale ervaring of de beheersing van een tweede taal om zo nog enige natuurlijke selectie te laten plaatsen vinden. Andere methodes die ze gebruiken is er voor zorgen dat er een 'slecht imago' rondom de manager en de werksfeer hangt. Dus zowel Geoff als nu Jan zorgen er voor dat alle Cupes weten dat je bij TRU world hard moet werken en dat het lastige bazen zijn. Ook proberen ze soms een roddel te verspreiden bij degene die degene op de lijst kent als ze de persoon niet zien zitten. Toen ik woensdagavond naar TRU world kwam om Jan op te pikken, heb ik daar ook de directuer van TRU world ontmoet, Vera. Gedrieen hebben we even informeel staan kletsen over docenten exchange en hoe jammer het was dat het niet gelukt was iemand van TRU terug te krijgen. Vervolgens vroeg Vera wie mijn verblijf financierde en dat wekte nogal wat verbazing omdat dat binnen TRU gewoon niet te bedenken is, want wie moet dan de course overnemen (remember: eilandjes!!) en hoe zat het dan met pension benefits en dan verlies je een aantal maanden op je pensioen en weet ik veel wat. Heel eerlijk gezegd was ik haar totaal kwijt tijdens het gesprek. Later bleek dat Jan daar ook niet zo veel mee kan en ze meer de insteek heeft als ons, maar anderzijds beroept ze zich meteen op de kaders van haar functie. Zij gaat over studying abroad en niet over lecturer exchange. Nu Geoff en Jan mij vertelde dat ze in zo'n sterke unionised envornment werken, begin ik het wel iets beter te begrijpen. Ze volgens daar ook cursussen voor. 'To accommodate' blijkt het sleutelwoord te zijn. Zowel in het systeem als in de structuur als, volgens mij ook in de houding en identiteit van de Canadees (maar daarover later een keer meer) zitten er gewoon heel veel beperkingen. Ze zijn NIET flexibel. Ook als een CUPE bv op bezoek zou gaan naar een universiteit in het buitenland moet echt elk uur uitbetaald worden, hebben ze recht op koffie pauze na zo veel uur etc. Ja, dat staat flexibiliteit enorm in de weg. Een ander iets waar het over gehad hebben en dit enigzins raakt, is de enorme gelaagdheid van TRU. Volgens Geoff is TRU daar ook wel leading in. Je wordt echt dood gegooid met presidents, vice-presidents, manager, chairs, deans, adminsitrators, directors etc. En ook iemand als Jan moet echt door heel veel lagen heen om iets te willen en dat is haast ondoendelijk, dus blijf je ook op je eilandje want daar heb je controle over, is zo mijn gedachtegang en gevoel hierbij. De reden voor al die titels is om goede mensen uit het bedrijfsleven aan te trekken. Ze komen anders niet en volgens mij is het een manier om het juiste bedrag te kunnen neerleggen, door maar weer een titel te verzinnen.
Ja, zo zie je maar als je praat over 'internationalisering' in een internationale context schuilt er vaak heel veel achter om het echt te begrijpen waar de ander nu het precies over heeft.

Guest lecture Imagineering

Ik heb het nog niet helemaal doorgrond wat nu het Canadese perspectief is op internationalisering. Ik hoop na de International Days daar nu eens echt iets over DURF op te schrijven. Ook heb ik morgen een date met de 2 key personen omtrent intercultural learning: Kyra & Emma, waar ik nu veel mee optrek. Over een goed glas wijn gaan we daarover doorzagen en uitwisselen. Dus, hopelijk kan ik dan daar een goede analyse over maken. Maar volgens mij betekent internationalisering hier niet automatisch het inbrengen van een ander cultureel perspectief. Ik heb ook echt een beetje aanhoudend, maar niet te pusherige, pr moeten doen om nu in ieder geval Imagineering te introduceren. Ik heb beet bij twee collega's hier. Billy, een van de nieuwe faculty members die dit academisch jaar is begonnen en Rob, die een leisure achtergrond heeft en nu chair (dat is bij ons denk ik zo iets als opleidingsmanager of eigenlijk de taken heeft van ons gehele MT zonder de directeur) is van de Tourism Managment Department (let wel, en dus niet van de School of Tourism. Culinary en Adventure hebben hun eigen chair). Billy heeft een achtergrond in de culturele sector en is zeer energetic en dynamisch. Ik heb al eerder over hem geschreven en hij zou zo in de cultuur van AfL passen. Billy is hier ook degene die de Event Management courses op zich neemt. Het is me nu gelukt om in informele gesprekken hen beide te interesseren voor Imagineering en ik was gevraagd om vorige week in de cursus Event Tourism voor 4e jaars studenten een gastcollege te geven. Helaas was Billy die dag ziek en had Rob het te druk, dus ik was alleen met de klas, maar de studenten hebben het fantastisch gevonden!! De pr machine werkt nu wederom want veel studenten zijn er op terug gekomen bij Billy. Blijkbaar was dit een soort test case: als die kritische 4 jaars het goed vinden, dan zal het wel wat zijn. Nu mag ik volgende week hetzelfde college geven aan de tweede jaars en volgens mij komen Rob & Billy dan allebei.

Ik maakte wel de volgende fout. Mij was verteld dat de klas van 2.30-4.30 p.m. was. Bij ons betekent dat dan ook dat je de tijd tot 4.30 mag gebruiken. Tien minuten voor tijd werden wat studenten onrustig en begonnen al in te pakken. Ik had ze gevraagd nog even rustig te blijven zitten zodat ik het af kon ronden. Blijkt dat de lessen hier altijd 10 minuten voor tijd stoppen. Ja, weet ik veel!

Maar goed, zoals ik al eerder heb vermeld zijn hier de afzonderlijke cursussen met de daarbij horende faculty member wel eilandjes. Dat is natuurlijk inherent aan het systeem. Studenten schrijven zichzelf (in jaar 3 & 4) ook in, dus je weet nooit hoe groot het cohort is en omdat studenten zo veel keuzes hebben, kun je inhoudelijk ook minder sturen. Ik merk wel aan Rob dat hij graag zaken zoals Imagineering meer in het programma zou willen hebben en is zeer blij met Billy als nieuwe aanwinst.

Meet Chi!

Meet Chi! Zij is een 20-jarige psychologie student uit Japan, en is hier met haar klas, en een klas Social Work, als ESL (English as Second Language) student voor 3 weken in Canada. De Japanse groep volgt een ESL programma op TRU en verblijven in Canadese gezinnen als home stay. Chi woont dus sinds 22 februari bij ons en heeft de kamer die ik eerst als kantoor gebruikte. Home-stay betekent dat het gezin dat de student op zich neemt, 'zorgt' voor de student. Ik had met Mila al afgesproken dat ik de zorg met haar zou delen. Dat betekent dat we nu koken (tot nu toe zijn we erg lui geweest) en ja ik heb hierin ook mijn bijdrage!! Gisteren heb ik een quiche gemaakt en Chi wil zelfs het recept (en haar vriendinnen ook). Ze maakt namelijk haar ontbijt en lunch klaar van het diner wat de avond er voor hebben gegeten. Mensen die mij goed kennen, schieten vast in de lach, maar het is echt waar. Ze willen echt mijn recept!! Ik vind boodschappen doen in de Canadese superstores soms nog wel een uitdaging. Maar het lukt me elke keer.

Deze foto is genomen op 24 februari bij de bushalte op Gleneagles Drive (wij wonen om de hoek). Mila gaat al om 7.15 naar haar werk en meestal carpool ik met haar, maar Chi begint pas om 9.30, dus het was handig om haar de bus uit te leggen. Ik vind erg leuk dat Chi er is en het maakt mij ook veel duidelijk. Je hebt namelijk de neiging, omdat haar Engels niet goed is, haar heel erg te onderschatten en haast wat te betuttelen. Ik moest mezelf enorm terug fluiten deze week. Ze woont alleen in de stad waar ze studeert. Haar ouders wonen ergens anders, waar je niet zo makkelijk op en neer gaat. Ook wonen haar ouders, grootouders (van vaderzijde), broer met vrouw en kinderen allemaal bij elkaar. Het is een ondernemende tante die echt wel wat kan. Ze heeft me veel foto's laten zien van trips die ze heeft gemaakt (binnen Japan). Dit is de tweede keer dat ze in het buitenland is. Maar goed door haar accent en lage taalvaardigheid (wat trouwens steeds beter wordt) heb je de neiging de simpeltse dingen uit te leggen. Ook waren Mila en ik beide wat ongerust, omdat we vonden dat ze niet goed genoeg oplette terwijl we haar de weg probeerde uit te leggen. Moederlijke gevoelens komen naar boven!! Maar tuurlijk komt ze daar wel uit en vindt ze haar weg terug. Ik probeer zo veel mogelijk met haar uit te wisselen. We hebben het over familie gehad. Ik heb de kaart van Japan opgezocht en daar een tijd over gepraat. Elkaar's geld bekeken en proberen te ontdekken wat de yen precies waard is, hoe ze leeft. Dus ik denk nu na een week dat ik niet meer betuttel en haar gelijkwaardig behandel.

Het wordt zo wel een multicultureel huis! Mila is Portugees van oorsprong, en Mike (haar partner) is volgens mij een echte Canadian!

Meet Baily

Dit is Baily, de huiskat. Vaak zit ze bij mij beneden, wachtend op het moment dat ze op mn schoot kan kruipen. En als het niet op schiet begint ze me te al miauwend te commanderen. Het verhaal van Baily is als volgt. Mila (my landlady) heeft zo'n 12 jaar geleden een hartaanval gehad. Ze zat toen midden in een verhuizing en heeft een maand in het ziekenhuis in Vancouver gelegen. Toen ze weer beter was, hadden vrienden en familie haar al verhuisd. Ze moest naar de bank om iets daarom trent te regelen en wachtende in de rij kwam er een meisje langs met een doos waar Baily, als kitten, in zat. Ze was van de dierenwinkel vlakbij en gezien Baily een hartprobleem had, wilde niemand haar kopen. Het meisje ging de rij af om te kijken of iemand Baily zo wilde mee nemen. Mila's hart brak. Het idee dat niemand je wil om je problemen met je hart hebt, raakte haar. Dit maakte dat ze meteen een band met de Baily had. Baily heeft dus Mila uitgezocht in plaats van andersom. Inmiddels is Baily 12 jaar en heeft nooit een enkel probleem aan haar hart of medicatie daarvoor gehad. Is dat geen mooi verhaal?

Ik vind het heerlijk om Baily om me heen te hebben. Nu Mec er niet meer is geeft Baily me weer maatjes-schap en dat is heerlijk!!!